Mparmpounaki's BloG http://www.mparmpounaki.com Sat, 03 Jan 2009 17:47:34 +0000 http://wordpress.org/?v=2.7 en hourly 1 drops http://www.mparmpounaki.com/archives/2009/01/03/drop/ http://www.mparmpounaki.com/archives/2009/01/03/drop/#comments Sat, 03 Jan 2009 17:47:34 +0000 Mparmpounaki http://www.mparmpounaki.com/?p=40 Βγάζω το ρολόι, έτοιμη να ξαπλώσω. Το δέρμα μαζεύεται, ζαρώνει. Σκέφτομαι πως θα ‘ναι σε μερικά χρόνια. Δε βαριέσαι..
Στο αυτοκίνητο η μαμά μού κρατούσε το χέρι. Το βλέμμα της έφευγε από το παράθυρο. Εκείνο πάλι ήταν γεμάτο σταγόνες. Γύρισα αριστερά, κοιτούσα κι εγώ έξω πλέον. Οι σταγόνες στο τζάμι δεν σχημάτιζαν ονομάτα ούτε καρδούλες. Ήταν τόσο εύκολο να πονέσω πάλι.
Ένιωθα στο λαιμό μου μία πικρή γεύση κι έναν ελαφρύ πόνο, ένα σφίξιμο. Ήταν σα να είχα κάνει πολλά τσιγάρα την προηγούμενη μέρα και να ξύπνησα τώρα. Όμως δεν έγινε αυτό. Ύστερα η ξινίλα εμφανίζεται και στα ρουθούνια. Πρώτα στο ένα. Σε προειδοποιεί ότι μάλλον όπου να ‘ναι θα κλάψεις. Γύρνα να κοιτάξεις αλλού. Δάγκωσε τη γλώσσα, τα χείλια σου. Κάνε τα πάντα για να μην πέσει δάκρυ. Για να μην αναγκαστείς να το νιώσεις, να το πιστέψεις, να αναρωτηθείς, να ρωτήσεις. Δεν υπάρχει απάντηση.
Έφτιαξα πολλές ιστορίες και καταλήξεις εκείνες τις στιγμές. Κι όσο δυνατά κι αν χτυπούσε η καρδιά μου, δεν έσφιξα το χέρι της μάνας μου, για να μην με καταλάβει. Αυτό είναι το κόλπο στις μέρες μας. Να μη σε καταλάβουν. Αν σε καταλάβουν, θα σε πληγώσουν. Γιατί; Γιατί μπορούν. Σίμ-π(ο)λ.
Κι έτσι όταν άρχισαν να εμφανίζονται τα συμπτώματα, προσπάθησα να σκεφτώ κάτι όμορφο. Έτσι λένε οι καλοί μας φίλοι, που νοιάζονται και θέλουν το καλό μας. -Yes, ειρωνεία. - Σκέφτηκα, χωρίς να το θέλω, τις μικρές στιγμές στο μεγάλο σου μυαλό, αυτές που είμαι εγώ μέσα. Πώς να είμαι. Πώς ήμουν. Τί έγινε. Όχι, το τελευταίο, γάμησέ το. Ένα χαμόγελο που δεν τελείωνε πουθενά, θυμάμαι. Δεν θυμάμαι κίνηση, δε θυμάμαι άγχος. Μόνο φώτα. Φώτα παντού. Ύστερα, θολά τζάμια και κρύο. Ούτε εκεί ονόματα και καρδούλες. Δεν τόλμησα. Κι ευτυχώς.
Ξέρεις, κάποιοι στη ζωή γεννιούνται πρωταγωνιστές και ήρωες και κάποιοι άλλοι θεατές. Εγώ είμαι από κάτω όλα τα χρόνια. Να βλέπω, να συγκινούμαι, να δακρύζω. Δεν ενόχλησα κανέναν. Πολλές φορές σιώπησα. Πολλές φορές ούρλιαξα, αφού τελείωσε η παράσταση. Πολλές φορές η παράσταση ήταν τραγωδία. Όσες φορές κι αν τόλμησα να παίξω, γονάτισα. Λένε πως δεν άλλαξα, πως όμως θα σκληρύνω και θα μάθω. Και θα ξυπνήσω μια μέρα και θα είμαι κακιά. Και δε θα πονάω. Και δε θα συγκινούμαι, δε θα πιστεύω, δε θα εμπιστεύομαι. Και κάπου εδώ, ήσαστε περήφανοι μερικοί για μένα. «Γιατί ο τρελός όσο και να τον προδώσεις, σε εμπιστεύεται», κάπως έτσι διαβάζετε για μένα και τους υπόλοιπους σαν εμένα.
Τρέμει η ψυχή μου. Νιώθω σαν να με ξύνουν μυτερά φύλλα φοίνικα κάτω απ’το στήθος. Τα φύλλα γίνονται καρφιά και δε μπορώ να τα βγάλω απ’το σώμα μου. Δεν υπάρχει πια φόβος για τους άλλους. Μπήκαν μέσα μου. Εμένα φοβάμαι τώρα.
Είναι καλό να νιώθεις. Ό,τι κι αν είναι.
Έτσι λένε.

]]> http://www.mparmpounaki.com/archives/2009/01/03/drop/feed/ σφιξιμο http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/12/30/sfiksimo/ http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/12/30/sfiksimo/#comments Mon, 29 Dec 2008 21:54:33 +0000 Mparmpounaki http://www.mparmpounaki.com/?p=37 Έχεις νιώσει ποτέ να σου σφίγγουν την καρδιά; Όλο και πιο πολύ, όλο και πιο δυνατά. Λες τώρα θα σκάσω, τώρα θα μείνω εδώ, πιο τίποτα κι απ’το τίποτα. Και δε σε νοιάζει το τίποτα σε άλλους κι άλλους. Σε νοιάζει το τίποτα που είσαι σε συγκεκριμένα μάτια. Το ίδιο, το συνηθισμένο, το ‘άλλο ένα τέτοιο’.

Νερά στα μάτια έτοιμα να με βρέξουν, όμως όχι! Φτάνει. Δε θέλω να κλάψω. Αυτή είναι η ζωή μου. Ελπίζουμε, για να πέσουμε κ να φάμε τα μούτρα μας, και μετά κάποια στιγμή, σύντομα ξανά, να ξαναελπίζουμε ότι θα ξαναφάμε τα μούτρα μας. Αυτό είναι. Σα ζουζούνι που κάνει γύρω γύρω από το ίδιο λουλούδι. Σα το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του. Σα τα πιο χαζά όντα πάνω στη γη.

Από μικρή σκέφτομαι πόσο και πως με εκμεταλλεύονται οι άνθρωποι, όμως ποτέ δε σκέφτηκα πως να τους εκμεταλλευτώ εγώ. Αυτές τις ύπουλες χάρες που ζητάνε, τις ξέρετε.. Ξέρουν ότι θα πεις ναι. Ξέρουν ότι θα πας να τους δεις, ότι θα κάνεις ό,τι σου πούν. Γιατί ‘είσαι καλή, είσαι διαφορετική’, είσαι @@, να στο πω εγώ. Χαζή, χαζούλα, ηλιθιούλα και όλα αυτά που μπορούν να σε κάνουν να είσαι, αυτά είσαι.

Αν μου μιλάς κι αν με διαβάζεις από περιέργεια, για να με μάθεις, πάρε αυτο το κομμάτι απο μένα που σου δίνω, αλλά μη το γαμάς. Μη μου γαμάτε την ψυχή με ψέματα, όσο ωραία κι αν είναι αυτά.

]]> http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/12/30/sfiksimo/feed/ merry black christmas http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/12/25/merry-black-christmas/ http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/12/25/merry-black-christmas/#comments Thu, 25 Dec 2008 14:59:46 +0000 Mparmpounaki http://www.mparmpounaki.com/?p=36 Αυτή η σόμπα λειτουργεί με γκάζι.
-‘η κλαψομ**να είναι;’, ρωτάει ο αδερφός μου, για τη Monika που μας κάνει τόση ώρα παρέα.

Ό,τι μπορώ να δω πέρα απ’τη σόμπα, κυμματίζει. Ο ουρανός τρέμει, όπως όταν κλαίω και γεμίζουν τα μάτια αλμυρά νερά. Τί σύμπτωση, η φωτιά να μου δίνει την ίδια εικόνα. Η γκρίνια μου κάθισε μέσα. Δε μιλάω. Κοιτάω ένα σημείο μέχρι να το αγαπήσω, να το λατρέψω, να το μισήσω. Μετά πιάνω άλλο.
Χριστούγεννα. Το μόνο που με κάνει να χαμογελάσω είναι η ειρωνεία αυτή. Τίποτα άλλο. Πιάνω το κινητό και πέφτει από τα χέρια μου στο πάτωμα. Αδυναμία, δίψα. Το στόμα μου στεγνό, όσο νερό κι αν πιώ, όσες τσίχλες κι αν μασάω. Τις βγάζω και τις πετάω στα τραπεζάκια στο μαγαζί. Νιώθω αναρχική με αυτήν την κίνηση: ΝΑΙ! Πετάω την τσίχλα όπου βρώ, ουάου!

Η μέρα αυτή είναι πιο μαύρη κι απ’το παλτό μου. Οι φακοί είναι κολλημένοι στα μάτια μου πάνω από 24 ώρες κι ειλικρινά εγώ απορώ γιατί ξύπνησα σήμερα.
‘Μαλάκα είπαν θα χιονίσει και στα πεδινά αύριο..’, ακούω απ’τον αδερφό μου που μιλάει μ’ένα φίλο του στο τηλέφωνο. Το μόνο χιόνι που βλέπω και φαντάζομαι είναι η ασπρίλα του Word, τώρα, που γράφω.

Κόλλησα, πάλι δεν ξέρω γιατί γράφω. Μου λείπει το χαμόγελό μου. Πιάνω τον εαυτό μου τώρα.. –τί ωραία- σαν από τικ, χαιδεύω το Δέλτα στο πληκτρολόγιο. Πάει, χαζέψαμε.. Μπορεί να έχω κι άλλα να πω για τα μπλε και τα μαύρα Χριστούγεννα, αλλά αυτό που θα καταφέρω είναι να πέσω κι άλλο. Και δεν θέλω κανένα χέρι να με σηκώσει. Με μισώ που με λυπάμαι.

Monika - excuse my friends, misery loves company, fraud

Liberto - No idea

]]> http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/12/25/merry-black-christmas/feed/ 23.6 http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/10/20/236/ http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/10/20/236/#comments Mon, 20 Oct 2008 10:57:28 +0000 Mparmpounaki http://www.mparmpounaki.com/2008/10/20/236/ 23/6/08
6+ πμ

Aυτό με το κάπνισμα δε το κατάλαβα ακόμη: είναι η ιδέα μου ή όποτε χρειάζεσαι περισσότερο ένα τσιγάρο συνειδητοποιείς ότι έχεις ξεμείνει;

Οι ατέλειωτες μέρες της ηρεμίας μου. Κάνω λίγες και απλές επιλογές. Θέλω να είμαι στην αγάπη, στα σίγουρα, στα ασφαλή, εκεί που δε φοβάμαι. Ούτε σαν ύπαρξη, ούτε να δώσω πράγματα. Δε ζω τρισευτυχισμένη. Άργησα αλλά το κατάλαβα: ΕΓΩ πέφτω με τα μούτρα σ’αυτά που μου δίνει η ζωή, όχι εκείνη σε μένα. Επιλογές με στόχο την καλοπέραση αυτού του καιρού αλλά και με ηρεμία. Δε ζω τον τρελό έρωτα, δεν είμαι η καλή φοιτήτρια της σχολής, ούτε η το καλό κοριτσάκι της οικογενείας (της ποιάς;), αλλά είναι δυο-τρία πράγματα που με κρατούν σε μέτρια-καλά επίπεδα. Καμιά φορά ονειρεύομαι να τ’αλλάξω, αλλά ξέρω τη συνέχεια με τα ιστορικά πισωγυρίσματα. Το έκανα αρκετές φορές.

Κι έτσι όπως αρχίζει η μέρα, κάφε φορά ξημέρωμα, λίγο πριν τελειώσει η δική μας νύχτα, γυρνάω πλευρό, κοιτάω ένα μικρό κομμάτι ουρανού που μου ‘χει κολλήσει εδώ και κάτι μήνες στο τζάμι και χύνω ένα δάκρυ. Για όλα αυτά που δεν τολμάω να ξεστομίσω, αλλά δεν παύω να ονειρεύομαι.

]]> http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/10/20/236/feed/ κομματια απ΄τη ζωη μου http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/09/20/%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%80%ce%84%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%cf%85/ http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/09/20/%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%80%ce%84%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%cf%85/#comments Sat, 20 Sep 2008 04:32:41 +0000 Mparmpounaki http://www.mparmpounaki.com/?p=33 Όποιος ψάχνει, βρίσκει, λένε. Ε, εγώ βρήκα αυτά. Αυτά μου έμειναν από το καλοκαίρι. Γκρίνια και κούραση:

Jul 22, 4:22pm
“Ο πόνος είναι σαν της πρώτης μέρας. Όχι, δε μιλάω για σεξ. Η ανάσα μου κόβεται και τα δάκρυα είναι λιγότερα από κάθε άλλη φορά. Με ανησυχεί αυτό, δεν ξέσπασα σήμερα, δεν ούρλιαξα. Το βαρέθηκα όλο αυτό. Το σκηνικό ίδιο: Αδειάζω βαλίτσα-ξαναγεμίζω βαλίτσα. «Τώρα θα φύγω, τώρα θα φύγω», σκέφτομαι και κάθε άλλο παρά σίγουρο είναι στο μυαλό μου. Απλά το σκέφτομαι συνέχεια για να το πιστέψω και να μπω στο ρόλο. Μόνο έτσι θα το πιστέψουν κι αυτοί.
Αρρώστια. Περισσότερη αρρώστια δεν έχω νιώσει. Τους ρωτούσα -κι ακόμη δηλαδή αναρωτιέμαι μέσα μου- εάν πρέπει να πάθω κάτι για να συγκινηθούν και να σταματήσει αυτό το βασανιστήριο. Τώρα πονάω πιο πολύ.
Μέρες τώρα στη δουλειά, εκεί που κάθομαι ώρες όρθια και βλέπω δεκάδες κόσμο να βολτάρει στο δρόμο, νιώθω μια ομορφιά στον αέρα. Όχι, δεν φαντάζομαι μόνο τις ζωές τους ή τι σκέφτονται. Κοιτάζω τα ρούχα που φοράνε κι αν για παράδειγμα μια γιαγιάκα φοράει ένα φλοράλ φόρεμα με δαντέλα στο μπούστο, φανταζομαι τα κτίρια να γίνονται πέτρινα ή πώς θα ήταν το μπαρ απέναντι μου με ταπετσαρία, κτλ.
Δυο-τρεις φορές ηχογράφησα, ενώ ήμουν στο πατάρι, κάτι τρελά δικά μου που θα έγραφα αν είχα χρονο και χθες που άκουσα ένα πριν κοιμηθώ, να θυμηθώ τί σκεφτόμουν, ξέφτυσε. Ακυρώνω τον εαυτό μου κάτι ώρες, όμως όταν ακούω ηχογραφημένη τη σκέψη μου, οραματίζομαι σαν σε ταινία τι έκανα ακριβώς εκείνη τη στιγμή που τα έλεγα. Πλάκα έχει, αλλά δεν είναι για πολλές φορές. Καλύτερα στο χαρτί. “

Jul 31, 2:48am
“Πάντα υπάρχει κάποιος να μου υπενθυμίζει ότι η Νεφέλη δε ζει πια εδώ. Μάζεψα απ’το δρόμο τις προάλλες ένα γατάκι και το ονόμασα Νεφέλη. Επειδή με είχε ξεκάνει στις γρατζουνιές, το έδωσα στη μαμά μου να το αφήσει στην εξοχή, κάπου κοντά εκεί που δουλεύει και αφού πρώτα σιγουρεύτηκα ότι εκεί υπάρχουν και άλλες γάτες. Το πόσο καλό είναι αυτό δε το ξέρω ακόμα. Το μεσημέρι έκλαιγα με μαύρο δάκρυ που δεν ένιωθα τις δαγκωματιές τις στο σώμα μου. Μου λείπει. Μακάρι να μη δενόμουν τόσο πολύ. Αλλά εγώ είμαι εγώ, με ξέρεις τώρα, τί να λέω.. Η ζωή μου εξακολουθεί να είναι κουραστική και τις περισσότερες φορές μετανιώνω για την επιλογή μου να δουλέψω καλοκαιριάτικα. Αλλά έχω πλέον υποχρέωση και φιλότιμο και δεν μπορώ να τα παρατήσω. Δεν βρίσκω χρόνο για τίποτα. Στο σπίτι θα με βρεις αργοπορημένη, κουρασμένη, και αν με κοιτάξεις λίγο καλύτερα, ίσως και μεθυσμένη. Προσπαθώ να περνάω καλά και τα κάνω όλα αυτά στο μέγιστο βαθμό. Λογικό; Παράλογο; Δε με νοιάζει.
Πνίγομαι αυτόν τον καιρό, δεν είμαι εγώ. Είμαι κάτι που κανόνισα, συμφώνησα να είμαι. Δεν μ’αρέσει. Δε θέλω να δουλεύω. Δεν θέλω ούτε διακοπές να κάνω, όμως. Θέλω απλά να υπάρχω παντού και πουθενά. Μου αρέσει απλά να ζω καλά και να παρατηρώ τους άλλους. Να τους βγάζω φωτογραφίες ο΄πως τους φαντάζομαι ή όπως είναι.. Απλά πράγματα, χωρίς πίεση. Δε θέλω να μεγαλώσω ποτέ. Δε μου αρέσουν οι ευθύνες.. Δε μου αρέσει αυτό που ζω.
Δεν είμαι και δυστυχισμένη με τη δουλειά, απλά δε την θέλω. Δεν την θέλω έτσι όπως είναι, περίμενα κάτι άλλο. Τέλοσπάντων.. Ελπίζω ακόμη. Θα έρθουν άλλες και άλλες στιγμές και μέρες για μένα που δε θα έχω φανταστει ποτέ την ύπαρξή τους.. :) “

]]> http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/09/20/%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%80%ce%84%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%cf%85/feed/ δε φταίω εγώ ..τα πρωτοβρόχια http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/09/20/%ce%b4%ce%b5-%cf%86%cf%84%ce%b1%ce%af%cf%89-%ce%b5%ce%b3%cf%8e-%cf%84%ce%b1-%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b2%cf%81%cf%8c%cf%87%ce%b9%ce%b1/ http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/09/20/%ce%b4%ce%b5-%cf%86%cf%84%ce%b1%ce%af%cf%89-%ce%b5%ce%b3%cf%8e-%cf%84%ce%b1-%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b2%cf%81%cf%8c%cf%87%ce%b9%ce%b1/#comments Sat, 20 Sep 2008 04:05:19 +0000 Mparmpounaki http://www.mparmpounaki.com/?p=32 Πάει καιρός.
Θυμάμαι όλο το καλοκαίρι να κρύβομαι σε κείνο το πατάρι κλαμένη, κουρασμένη, να βρίζω θεούς και δαίμονες και να ηχογραφώ τις σκέψεις μου στο voice recorder του κινητού μου.
Στεκόμουν κάτι φορές στο δρόμο και αυτό που σκεφτόμουν ήταν πάλι εικόνες. Μουσικές, φωτογραφίες, τέχνη. Αρχίδια. Πάλι μια φωνή με γύρναγε πίσω (ή μπροστά;) στην πραγματικότητα. Ή «πραγματικόπιτα», όπως λέμε με τον αδερφό μου. Εξάλλου, όλα τρώγονται. Well, μακάρι να ήταν έτσι.
Θυμάμαι να πετάω σπυριά στα χέρια, να μένω άσπρη όταν οι άλλοι μαύριζαν κι ενώ πούλαγα μάσκες και στρώματα θαλάσσης στους τουρίστες. Δύο δύο διώχναμε τις ρακέτες των 3,50 ευρώ, αυτές που είναι από ξύλο αλλά έχουν πλαστικό στις λαβές και βγαίνουν με ενα πλαστικό μπαλάκι στο δίχτυ.
Κάτι φορές, περνάγανε από μπροστά μου αυτοί μαζεμένοι με παγωτά στα χέρια. Φρέσκα, αυτά που στα βάζουν με σπάτουλα στο μπωλ ή στο χωνάκι. Και δώστου να το τρώνε μπροστά μου χαμογελαστοί και εγώ να βάζω τον κροκόδειλο των 12 ευρώ στην αποθήκη, να φοράω το μαύρο το σορτσάκι και η σκόνη να μου κάνει τη χάρη να του αλλάζει το χρώμα, έτσι, για διαφορά.
Λουσμένη στον ιδρώτα, πάντα έτρεχα να πλυθώ προτού συνεχίσω τα καθήκοντα μου ως υπάλληλος. Και τότε φαινόταν το θαύμα του μεικ απ – ή αλλιώς το πλέον χάλι το δικό μου. Τα βράδια μου ήταν, μέρα παρά μέρα, μεγάλα και καλά. Μεθυστικά, θα έλεγα. Και θα έλεγαν και οι άλλοι, πιστεύω και ομολογώ και παραδέχομαι κύριε εισαγγελέα. Όχι δεν ξέρασα. Άντε, μία φορά να έγινε αυτό. Σε γενικές γραμμές, ρεζίλι δε σας έκανα.
Η γνωστή, κουραστική, ψυχοφθόρα ένταση υπήρξε. Και μία και δύο και τρεις και είκοσι φορές. Αμέτρητες. Αλλά δεν μπορούσα άλλο ν’ασχοληθώ. Όταν ήρθε η μέρα να φύγω.. Αχ όταν ήρθε η μέρα να φύγω, ήταν σα να ερχόμουν πρώτη φορά στην Αθήνα. Χάθηκα.. Πέρασα πολύ ωραία τις πρώτες μου μέρες. Μου είχε λείψει η άπλα, οι επιλογές, η βαβούρα, η μοναξιά, η ηρεμία. Ναι, ηρεμώ στην Αθήνα, πειράζει;
Πολύ καιρό τώρα ήθελα να γράψω, αλλά πάντα είμαι με παρέα και δεν τολμάω να πιάσω χαρτί ή να ανοίξω νέο αρχείο και να αρχίσω να «δίνω», θέλω να είμαι μόνη μου για να πώ κάτι. Ακόμα κι αν το κάτι είναι τίποτα.
Σκέφτομαι τη μάνα μου πολύ συχνά. Δεν ξέρω γιατί, φοβάμαι μην πάθει τίποτα. Κάτι συνέβη τις προάλλες και πάλι αποδείχτηκε το ότι είμαι μόνη όσο αναφορά στην οικογένεια μου. Περίμενα η μάνα μου να με υπερασπιστεί και αυτό δεν έγινε. Έτσι, κοντινοί μου άνθρωποι εδώ μού συνέστησαν να σκληρύνω, κι ας είναι μάνα. Αυτά τα μωρουδίστικα που κάνω να τα κόψω λίγο μπας και με υπολογίσουν ποτέ. Αλλά σήμερα. Σήμερα το βράδυ κάποιες ώρες πριν, κοντινό μου πρόσωπο μου διάβαζε emails της μαμάς. Όχι της δικής μου. Εκείνης, που είναι «στον ουρανό». Κρυφοδάκρυσα, ένιωσα πολύ περίεργα και φυσικά δε μπορούσα να το δείξω για να μην πληγώσω τον άνθρωπο δίπλα μου.
Τρελές τύψεις. Δε μπορώ να κρατήσω χαρακτήρα, κακία, ούτε σκληρότερη συμπεριφορά για κανένα λόγο στη μαμά μου. Ακόμα κι αν αυτό θα ήταν για να με υπολογίζει. Θέλω να της δείχνω ότι την αγαπάω, ακόμα κι αν είναι περισσότερο από όσο με αγαπάει εκείνη, θέλω να της το δείχνω και να της το λέω ακόμα κι αν δε με υπερασπιστεί ποτέ. - Κλαίω. - Θέλω να είμαι ο εαυτός μου σε αυτή, πριν γίνει και για μένα ένα απλό log στο φάκελο του msn.
Αχ είναι τόσα πολλά που έχω μέσα μου τόσο καιρό κρυμένα που πνίγομαι πάλι. Κάπου κάπου τα χάνω, ξεχνάω πολλά. Ούτε να συγκεντρωθώ δεν μπορώ πολλές φορές. Τελευταία μάλιστα με ρωτάνε αν έχω χαζέψει. Πολύ το όνειρο και λίγη η ζωή μου. Και τώρα, μέρες τώρα, όλο ζωή και καθόλου όνειρο. Κι εγώ δεν έχω μάθει έτσι. Χτυπάει η καμπάνα. Πάντα βρίζω χριστούς και παναγίες αλλά τώρα νιώθω την ανάγκη να κάνω το σταυρό μου κι ας μην υπάρχει κανείς που να του αποστέλλεται το μήνυμα. Μια ηρεμία μέσα μου που είπα δυο κουβέντες.
Να ‘σαι καλά που με διαβάζεις και με σκέφτεσαι.

7.02, 20.09.08

Monika – “Babe”

]]> http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/09/20/%ce%b4%ce%b5-%cf%86%cf%84%ce%b1%ce%af%cf%89-%ce%b5%ce%b3%cf%8e-%cf%84%ce%b1-%cf%80%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b2%cf%81%cf%8c%cf%87%ce%b9%ce%b1/feed/ βλέματα http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/05/20/vlemata/ http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/05/20/vlemata/#comments Tue, 20 May 2008 14:03:21 +0000 Mparmpounaki http://www.mparmpounaki.com/?p=30 Σεμνά και ταπεινά. Το παίζεις αθώος. Δε μιλάς σε κανέναν, αλλά τους παρατηρείς με τόση προσοχή και αφοσίωση λες και θα παραδώσεις project με θέμα τα βλέματα των ανθρώπων.

Η καλύτερη στιγμή είναι με διαφορά όταν είσαι στη σκάλα κι ανεβαίνεις, και δίπλα σου κατεβαίνουν οι άλλοι. Δεν αφήνεις πρόσωπο παραπονεμένο. Θες να τους προλάβεις όλους, να δεις τί εκφράσεις έχουν. Κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου κι άλλο πρόσωπο. Κολλημένοι σα σαρδέλες και πάντα βιαστικοί σε κοιτάζουν κι εκείνοι. Και τότε είναι που χαμογελάς. Και ο ενθουσιασμός γίνεται νευρικό γέλιο. Και δε μπορείς να σταματήσεις! Κάνεις ότι τραγουδάς κάποιο τραγούδι και κοιτάς τα παπούτσια σου.

Κάθε πρόσωπο και μία ιστορία. Κάποιο συναίσθημα. Τί να σκέφτονται άραγε όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Σίγουρα κάποιος θα κάνει αυτό που κάνεις κι εσύ και κάποια στιγμή θα συναντηθούν τα βλέματά σας και θα στραβολεμιάσετε, εκεί, στις σκάλες.
Τί πειράζει, όμως; Θα χαμογελάτε, κi αυτό είναι υπέρ-αρκετό για μία πόλη στην οποία ούτε ανάσα δεν μπορείς να πάρεις ;)

Killers – Mr. Brightside
Lustral - Everytime

]]> http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/05/20/vlemata/feed/ ΟΚ http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/04/24/ok/ http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/04/24/ok/#comments Thu, 24 Apr 2008 15:26:01 +0000 Mparmpounaki http://www.mparmpounaki.com/?p=29 ΟΚ. Τα ζωάκια με βρίζουν. Ναι, ναι, είναι πολύ νορμάλ και αναμενόμενο και προφανές αυτό που συμβαίνει.
Βάζω ν’ακούσω τα τραγούδια που ακούω τις τελευταίες φορές που ανέβαινα στην Αθήνα και κλέινοντας τα μάτια μου βλέπω τις στροφές που παίρνει το λεωφορείο. Τον ήλιο να δύει. Τη θάλασσα να απομακρύνεται από μένα. Ένα δάκρυ σκαλώνει στα γυαλιά μου. Κανένα παραπάνω. Δε μπορώ να ξεσπάσω. Νιώθω παγιδευμένη. Πνίγομαι. Όλα μέχρι τη στιγμή που κατεβαίνω από το λεωφορείο κι εκεί, πάνω στη Λ.Αθηνών, κοιτάζω προς το κέντρο. Μια κιτρινίλα στα κτίρια. Μια όμορφη θολή κιτρινίλα από το τελευταίο χαμόγελο του ήλιου κι από το γνωστό νέφος με καλωσορίζουν πίσω σπίτι. Το χαμόγελό μου τεράστιο. Πίσω στην τιγκαρισμένη πόλη, πίσω στους άγνωστους ανθρωπους που ποτέ δε θα με μάθουν, που ποτέ δε θα με πληγώσουν.
Και κάνω το λάθος ν’ανοιξω τα μάτια. Και πνίγομαι. Ποτέ πριν η θάλασσα δεν ήταν τόσο εχθρική και ξένη όταν την κοιτούσα. Ποτέ πριν δε μισούσα τον τόπο μου. Ποτέ πριν δεν μου έλειπε το χάος.
Ήξερα ότι μετά από μία ή περισσότερες ευτυχισμένες στιγμές ακολουθούν κλάματα. Πληρώνω καποιες μέρες μετρημένες στα δάχτυλα, λοιπόν. Πληρώνω τις ώρες που μου φάνηκαν μήνες και πέρασαν σαν μια ανάσα. Βασικά, δύο. Μία που μπαίνει στο σώμα και μία που βγαίνει. Σαν αρρώστια μου φαίνονται όλα αυτά. Το μυαλό μου πρέπει να ξεκολλήσει, αλλά δεν βρίσκω τρόπο. Είναι όλο αυτό για έρωτα, φιλία, εμπιστοσύνη; Ούτε που ξέρω γιατί. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να σκέφτεσαι συνέχεια. Όλα τα υπόλοιπα, ξέρεις, γίνονται μηχανικά. Ρουφάς τον καφέ, ρουφάς το τσιγάρο. Γενικά, ρουφάς και καταπίνεις αρρώστια. Κάθε γαμημένη μέρα το ίδιο. Άντε να κάνεις καμιά εξαίρεση και να κάτσεις σπίτι, να μη δεις μούρες, τίποτα. Θα καταπιείς ταινίες, θα κλάψεις και τότε, έτσι, χωρίς λόγο.
Είναι κάτι φορές που κοιτώ ψηλά, όμως. Όπως παλιά. Και ενώ στραβώνομαι, γουστάρω. Νιώθω όμορφα, σα να με φωτογραφίζει ο άγνωστος φωτογράφος ενώ με βαράει ο ήλιος κατακούτελα. Κι έχει πλάκα. Δεν ξέρω σε ποιον χαμογελάω, αλλά κάτι γίνεται εκέινη τη στιγμή κι είμαι ευτυχισμένη.
Τελικά δεν πρέπει να άλλαξα πολύ. Ναι, αρκετά, αλλά όχι πολύ.

]]> http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/04/24/ok/feed/ ο απολογισμός http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/04/14/apologize/ http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/04/14/apologize/#comments Mon, 14 Apr 2008 20:24:15 +0000 Mparmpounaki http://www.mparmpounaki.com/?p=28 Έφτασα σπίτι μου. Στην κουκλάρα βρώμικη Αθήνα. Η Μάρλμπορο θα μου χτίσει βίλα.
Όχι, πλέον δεν έχω την ευκολία και την θέληση να γράφω. Προφανώς, όμως, το χρειάζομαι.
Κάθε φορά που τα σπάω με κάποιον, ακούω περιγραφές του εαυτού μου που ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι είμαι. Κάθε φορά που τα σπάω με κάποιον, χάνω ένα κομμάτι μου. Αυτό που είχα δώσει γεμάτη ενθουσιασμό. Κόψ’τε μου τη γλώσσα και τα χέρια, αν θέλετε να με σταματήσετε να ζω έτσι. Κόψ’τε μου το κεφάλι να μην σκέφτομαι. Να μην μιλάω, να μην εμπιστεύομαι, να μην πιστεύω.
Το λάθος που κάνω κάθε φορά είναι ότι το παίζω χαζή. Πάντα ξέρεις από την αρχή τί άνθρωπο έχεις απέναντι σου. Πάντα. Απλά θες να αποδείξεις στους άλλους που έχουν την ίδια αρχική άσχημη άποψη με σένα ότι αυτό το πλάσμα έχει και άλλη πλευρά. Δεν ξέρω γιατί το κάνω. Απλά συμβαίνει κάθε γαμημένη φορά. Και δίνω το άθλιο χιούμορ μου, τις αμέτρητες ώρες μου, τις αληθινές σκέψεις μου, την ειλικρίνειά μου, μόνο και μόνο για να αποδείξω κάτι που, είτε υπάρχει είτε όχι, την δική μου ζωή δεν θα την επηρεάσει ποτέ. Γιατί είναι έξω από μένα. Δεν είμαι εγώ.
Κολλάω, λοιπόν, ένα κομμάτι μου πάνω στο άτομο αυτό και τσεκάρω αν του πάει. Γιατί πάντα νομίζω ότι θα το πάρω πίσω; Πότε θα μάθω πια ότι ποτέ δεν παίρνουμε κάτι πίσω; Κανόνας Νο3: Μην εμπιστεύεσαι. Έκανα 3 μήνες να καταλάβω ότι πιάστηκα κορόιδο για ακόμη μία φορά και το έπαιζα ντίβα ότι και καλά κατάλαβα και τώρα γνωρίζω. Δεν πέρασε άλλος τόσος καιρός κι όμως η γη άνοιξε και με κατάπιε. Δεν θυμάμαι το σώμα μου τόσο καμπουριασμένο άλλη φορά. Δεν θυμάμαι να νιώθω τόσο ψηλή άλλη φορά. Λες και τα πόδια μου μού τα προσέθεσαν τώρα τελευταία με κάποια εγχείρηση και απλώς αργώ να τα συνηθίσω. Λες και στα κανονικά μου είμαι ένα με το χώμα.
Δεν είναι η στεναχώρια, ούτε το γεγονός ωμό. Είναι όλα μαζί. Είναι τα βλέματα, οι κινήσεις, οι ώρες που έζησα μαζί τους. Θα το πώ ακόμη μία φορά: Εαν κάνεις κάτι με κάποιον –οτιδήποτε είναι αυτό- επειδή δεν έχεις κάτι καλύτερο για εκείνη τη στιγμή, σκέψου ότι μπορεί για τον άλλο αυτή η στιγμή να είναι από τις πιο ευτυχισμένες. Γελάς; Τί έγινε, γουστάρεις; Κολακεύεσαι; Εγώ δεν είχα πρόβλημα ποτέ μου να πώ όσα νιώθω.
Μια στιγμή ένιωσα σημαντική. Όταν άκουσα “Κάτι πήραμε και από σένα”. Ήμουν περήφανη που έδωσα κάτι, που μάθατε κάτι από μένα. Αγάπησα τα πάντα γύρω μου τότε, αλήθεια. Χαίρομαι με πολύ απλά πράγματα. Τόσο συναίσθημα μέσα μου, που δεν ξέρει κανείς σας ότι υπάρχει. Εδώ, στο κέντρο. Γέλασα και δάκρυσα.
Είχα ακούσει κι είχα ακούσει. “Πρόσεχε. Πρόσεχε. ” Εγώ εκεί..
Και τώρα; Όπως μου έχει πει κάποιος λίγο καιρό πριν, έχω πάρει το καταθλιπτικό υφάκι του τύπου ‘μόνο εγώ έχω προβλήματα και όλοι μου κάνουν κακό’ και το μόνο μου όπλο είναι να πουλάω τρέλα και να ειρωνεύομαι μέχρι και τον εαυτό μου.
Συγχαρητήρια ανθρωπάκια, με γαμήσατε και πάλι. Μισώ τον εαυτό μου που σας δόθηκε. Μισώ τον εαυτό μου που είναι έτσι. Που σας αγάπησα, που δέθηκα. Και κυρίως που το ξέρετε.
Που άλλαξα, που γίνομαι σαν εσάς, σκατόψυχη. Γιατί πέρα από σκατά, δεν είδα να έχετε τίποτα άλλο κάτω απ’το πετσί σας. Μπορεί να εύχεστε τα χειρότερα για μένα, αλλά ξέρετε καλά ότι η πατσαβούρα, η καριόλα, η μαλακισμένη, το ξόανο έχει κάτι που εσείς δεν θα έχετε ποτέ.
Τελικά όντως είστε πολλοί ρε πούστη, δε σας προλαβαίνω.

ΥΓ (για τη Νεφέλη): Δε θα σώσεις εσύ τον κόσμο. Save the parrots, αδερφέ.

]]> http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/04/14/apologize/feed/ hmmm http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/01/02/hmmm/ http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/01/02/hmmm/#comments Tue, 01 Jan 2008 23:02:32 +0000 Mparmpounaki http://www.mparmpounaki.com/2008/01/02/hmmm/ Περπατώντας προς το σπίτι συνάντησα το παλιό μου συνήθειο.. Πήδηξα να φτάσω ένα φύλλο από μια γλάστρα της θεια Φανής κι αφού δε το ‘φτασα, έδωσα στον εαυτό μου μια δεύτερη ευκαιρία. Πέντα βήματα πίσω, φόρα, και πήδο με ανοιχτό το στόμα, μήπως και δαγκώσω το φύλλο απο το θάμνο της. Σαν στοίχημα στον εαυτό μου.

Ένα μήνα τώρα, έχω αυτό το βήχα. Ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται. Μαζί με τον βήχα μου και τα σάλια που πετάω κάθε που βογγάω από τον πόνο στον πνεύμονα, φεύγει κι η καλοσύνη μου. Χάθηκε το Κατερινάκι. Κατερινάκι, Κατερινάκι.. Πουθενά όμως. Όλα άλλαξαν και τίποτα δε μένει ίδιο. Πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω τόσο δυνατή και τόσο μόνη. Δε με πειράζει, όμως. Να ‘ναι η μπύρα, να ‘ναι το τσιγάρο; Δε δίνω δεκάρα. Η μάνα μου τρελάθηκε. Με δύο ουίσκι είναι ευτυχισμένη. Εγώ όμως όσο και να πιώ είναι το ίδιο για μένα.

Ίσως να ήταν η χειρότερη Πρωτοχρονιά από ποτέ. Ήμουν στο μηδέν. Έδιωξα και έφερα κοντά μου κάτι που αγαπώ πολύ. Δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό, δεν ξέρω τι θα έπρεπε να ζω για να είμαι ευτυχισμένη. Παντού υπάρχει η καλή και η κακή πλευρά των πραγμάτων, των ανθρώπων. Και όπως είπα, εγώ βγαίνω πάντα ο μαλάκας.

Ανέβηκα όλα τα σκαλιά με τα παπούτσια στο χέρι. Όχι, δεν είναι αστείο. Δεν έπρεπε να με ακούσει ο “εχθρός” να έρχομαι σπίτι, για να μην πει τίποτα, για να μην έχουμε φασαρίες. Για να μην αντιμιλήσω. Για να μην πώ την αλήθεια. Είχες δίκιο όταν μου έλεγες ότι είναι καραγκιοζάκος. Είχες δίκιο όταν μου έλεγες να τον γράψω στο τέτοιο μου. Βήχω. Είμαι ακόμα με αυτό το βήχα, όπως όταν κάπνιζα και το έκανα χειρότερα. Όπως αδυνατίζω και αδυνατίζω και δε με νοιάζει τίποτα, μόνο να ονειρεύομαι ότι κάτι καλό θα γίνει την επόμενη μέρα.

Η μάνα μου λέει ότι ακόμα και τα μαλλιά μου βρωμάνε τσιγάρο. Που να ‘ξερε ότι εγώ το προκάλεσα. Ξέρεις, θα το θεωρούσε χείριστο να καπνίζω. Δεν τολμάω να το πω. Ήθελε να διαβάσει τι γράφω. Ήθελα πολύ να ξεστομίσω “mparmpounaki.com”, όμως ξέρω ότι την επόμενη μέρα θα το μετάνιωνα. Κι έτσι, έμεινε με την απορία.

Όταν “δόθηκα” στο δικηγόρο για χάρη της και πλήγωσα το βιβλιαράκι του πρίγκηπά μου, για να καταλάβει την πλευρά από την οποία βλέπω εγώ τα πράγματα, εκείνη πήρε τα 300 από τα 1000 ευρώ της πίσω κι ο εχθρός γύρισε σπίτι όλο υποσχέσεις ότι θα είναι καλός. Τώρα, σαν μη συνέβη τίποτα χθες, με προδίδει. Μιλάει μαζί του για κάτι που βλέπουν στην τηλεοράση κι εγώ κλεισμένη στο δωμάτιό μου, γράφω τα εσώψυχά μου με την ελπίδα ότι κάπου στον κόσμο υπάρχει μία τουλάχιστον ψυχή που με καταλαβαίνει κι έχει κάτι ουσιαστικό να μου πει. Κάπου υπάρχει κάποιος που μπορεί και θέλει να με κάνει καλά.

Χρειάζομαι μία αγκαλιά. Τίποτα άλλο. Αυτή τη στιγμή, θα μπορούσα να βαράω ηρωίνες, να σνιφάρω κόκα, να χορεύω μ’όποιον να ‘ναι και να παίζω με την ψυχολογία μου. Δε θα άλλαζε τίποτα όμως εδώ. Πάλι θα έπρεπε να βγάλω τα παπούτσια πριν μπώ. Πάλι θα ένιωθα ντροπή για το μεγάλο στήθος μου, για τον κώλο μου, για τα χείλια μου, για όσα έχουν γίνει και που η μάνα μου με πρόδωσε. Είμαι ή δεν είμαι μόνη μου;

Είναι άδικο να προσπαθείς να προστατεύσεις τον εαυτό σου, να έχεις μάθει από μόνος σου τί είναι σωστό και τί όχι και πάλι οι άλλοι να μην καταλαβαίνουν. Είμαι τόσο έξω από αυτό που οι άλλοι ξέρουν κι ενώ από τη μία χαίρομαι, νιώθω παράξενα διαφορετική.

Η θεία μου η Μαρία μου είπε “κοίτα να κάνεις σεξ με πολλούς άντρες για να μη σκέφτεσαι ότι αυτό το πράγμα συνδέεται με τον πατέρα σου”. Κι αυτό επειδή τον είχα δει στον ύπνο μου να με βιάζει, πράγμα το οποίο είναι το χειρότερο που φοβάμαι να μου συμβεί ποτέ.

Πιστεύω πως καταντώ κουραστική για κάποιον που με διαβάζει συχνά, αλλά -ρε φίλε- όπου κι αν είσαι, κάνε κάτι. Δηλαδή, παρακαλώ τον θεό (ας πούμε) να γίνει κάτι και να νιώσω μια αλλαγή, να μου κοπεί κι αυτός ο βήχας, που πλεόν θεωρώ ότι μπορεί να είναι και ψυχολογικά εγκατεστημένος στα πνευμόνια μου. Πνίγομαι.

]]> http://www.mparmpounaki.com/archives/2008/01/02/hmmm/feed/