ερώτηση

Αναρωτιέμαι πού και πού
το λόγο ψάχνω, που δε μπορώ να σε μισήσω
Που όταν τυχαίνει, χαράζεις πάνω μου το όνομά σου
και φεύγεις το ξημέρωμα, όπως πάντα έφευγες, όπως πάντα ήσουν: άδειος.
Μισός. Θολός καπνός στα μαγαζιά που υποδύεσαι το αγόρι των ονείρων,
Γερμένος προς τα δεξιά, σκύβοντας προς τα κάτω το κεφάλι,
δεν τις κοιτάς. Γυναίκες ανασφάλειες για να γεμίσεις το εγώ σου
λίγη ακόμα μαρμελάδα φράουλα και ψίχουλα στο στρώμα.
Φωνάζει η μάνα, σε μαλώνει. Η μόνη που ακούς, η μόνη που σέβεσαι στ’αλήθεια.
Αλήθεια, ήσουν ποτέ αυτό που λέει ο λαός; Ο εαυτός σου;
Πού είναι αυτός;
Αναρωτιέμαι πού και πού

Filed under My Thoughts | Comment (0)