:)

Είμαι αυτό που θα ‘λεγε ο πατέρας μου ξεφτίλα:
Η μπύρα ρέει άφθονη μέσα μου..
κι έξω μου..
Στάζουν οι σταγόνες, κάθε φορά που γελάω με κάτι που διαβάζω μπροστά απ’τον υπολογιστή μου, και κατευθύνονται προς τα κάτω, έχοντας μία ύπουλη πορεία που δεν μπορώ να περιγράψω. Αυτό που θα ονόμαζα εγώ τέχνη.
Μυρίζει νύχτα και δε μπορώ να πω πολλά γι’αυτό. Σου είπα, αν ήμουν τυφλή, θα ξεχώριζα κάπως έτσι το φως απ΄το σκοτάδι.
Το κεφάλι μου γέρνει στο ρετρό πλακάκι και ταξιδεύω μέχρι εκεί που μπορείς να με πας.

Και στρίβω τα τσιγάρα

και μέχρι να τα στρίψω έχουν εξαφανιστεί:)

Ιστορίες..

Filed under My Thoughts | Comment (0)