στα φώτα

Πόσες μέρες πέρασαν κι όλες κρατιόμουν..
Μου είναι πολύ εύκολο να βάλω τα κλάματα κ να μη ντραπώ να το αφήσω να φύγει.
Αλλά οι άνθρωποι γύρω μου κρύβουν τα συναισθήματά τους. Όχι, όχι από εγωισμό.
Είναι σαν εμένα στο ξένο κρεβάτι.
“Να μην ενοχλήσω..”
Όχι δε με ενοχλείς αν δακρύσεις, αν ουρλιάξεις, αν σε δω να διπλώνεσαι από πόνο.

Θυμάμαι τον τρόμο μου, ώρες ώρες. Όταν έκανα επίσκεψη σε εκείνο τον άσπρο κόσμο.
(Πίστεψέ με, το άσπρο χρώμα είναι πιο σκούρο απ’το μαύρο. Το μαύρο είναι πιο ζεστό. Μην ξεχνάς ότι απορροφά περισσότερες ακτίνες)
Κι εκεί ήμουν μόνη και μπορούσα να φύγω για δευτερόλεπτα, λεπτά, μακριά. Ξέρεις, πήγαινα όπου ήθελα.
Δεν έχω εισιτήριο για εκείνον τον κόσμο. Ακόμα κι αν έβρισκα δηλαδή κάποιο στο δρόμο, θα το ‘σκιζα.
Κι έπειτα πού να πας;

Μου τη σπάνε τα σίγουρα πράγματα στη ζωή. Λατρεύω τις εκπλήξεις. Όμως βρίσκω απ’τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή την εικόνα του σώματος πάνω σε ένα άλλο, δίχως σπρώξιμο, δίχως πρέπει, δίχως όχι, δίχως ναι. Όταν όμως δεν ξέρεις αν πρέπει να γείρεις.., γιατί ο άλλος μπορεί να μη το έχει ανάγκη, τότε απλά δεν το κάνεις. Και τελειώνει κ το τραγούδι κ η ιστορία κ η στιγμή κ πεθαίνουν όλα κ το γυρνάς στο αμερικάνικο υφάκι κ κάνεις κ τον κινέζο κ την πάπια. Κ λες: Αυτά έχει η ζωή.

Κι εκεί στα φώτα όταν πήγαινα, ποτέ δεν ήταν ίδιες οι μέρες

ήθελα άλλη μία

Filed under My Thoughts | Comment (0)