καμιά φορά
Κι αν είναι οι μπύρες που μου καταστρέφουν το συκώτι..
Κι αν είναι το τσιγάρο που καίγεται και πνίγει τη φωνή μου..
Κι αν είναι ο έρωτας που συνεχώς έρχεται και φεύγει..
Εγώ γιατί είμαι πιο καλά από ποτέ;
Κι η μουσική που φτάνει από τον ηλεκτρονικό ήχο στην αλτέρνατιβ κιθάρα κι από κει ως τα ελαφρολαϊκά και τα “καλά παλιά” της μαμάς, και αυτή, όπως και όλα γύρω τους, τα αγαπώ.
Γύρω τους μοιάζουν όλα πολύχρωμα. Καμια φορά, ναι, μοιάζουν εφήμερα. ..Αλλά πολύχρωμα.
Κι όταν κοιμάμαι τους ονειρεύομαι. Καμια φορά, ναι, μου κάνουνε κι εκεί παρέα.
Σε ένα παλιό μου γράμμα, μιλάω για τον έρωτα στη φιλία. Πως μπλέκονται οι άνθρωποι, οι “τρίτοι” στις παρέες. Και η παρέα τώρα, αν ήταν έρωτας, τότε εμείς κάνουμε την πιο καλή “παρτούζα”. Χαμόγελο.
Η αγάπη μου για τους ανθρώπους -λες και το άκουσε ο θεός και μου τους έστειλε- μεγαλώνει. Και όλο χαίρομαι. Κι όλο μιλάω. Και μπορεί να λέω και βλακείες. Κι έρχεται συνέχεια αυτή η στιγμή που, ενώ δε θέλω να τους τρομάξω, θέλω να φωνάξω πως τους αγαπάω.
Και η ζωή μου πολλές φορές φοβάμαι πως νωρίς θα τελειώσει. Γι’αυτό κι αντέχω τόσο να μιλάω. Καμιά φορά επίτηδες το κάνω. Θέλω να μείνω εδώ, να ξεχαστώ. Με βαρεμάρα και όρεξη. Με ηλίθιο φόβο και έμπνευση. Με την παρέα μου αυτή. Εδώ όλοι έχουν κάτι να μου δώσουν, χωρίς να το ζητήσω.
Με ξέρεις πια, συνήθως γράφω όταν πονάω. Μα αυτή η χαρά γεμίζει δάκρυα το ό,τι είμαι. Και δεν τελειώνει πουθενά - όσο “υπάρχω”, τόσο γεμίζω.
Και έτσι για τέλος, ένα ακόμα θέλω να σας πω:
Ευχαριστώ. Ευχαριστώ. Ευχαριστώ.
+ τραγουδάκι