Comments on: drops http://www.mparmpounaki.com/archives/2009/01/03/drop/ Tue, 10 Aug 2010 12:09:30 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.0.1 By: Manolis Platakis http://www.mparmpounaki.com/archives/2009/01/03/drop/comment-page-1/#comment-37 Manolis Platakis Sun, 04 Jan 2009 19:14:04 +0000 http://www.mparmpounaki.com/?p=40#comment-37 Αν δε βγάλει από μόνη της, της τα βγάζουμε εμείς... Αν δε βγάλει από μόνη της, της τα βγάζουμε εμείς…

]]> By: Mparmpounaki http://www.mparmpounaki.com/archives/2009/01/03/drop/comment-page-1/#comment-36 Mparmpounaki Sun, 04 Jan 2009 16:49:07 +0000 http://www.mparmpounaki.com/?p=40#comment-36 Η ελπίδα να μην βγάλει πεθαίνει δηλαδή σίγουρα.. (;) Η ελπίδα να μην βγάλει πεθαίνει δηλαδή σίγουρα.. (;)

]]> By: Manolis Platakis http://www.mparmpounaki.com/archives/2009/01/03/drop/comment-page-1/#comment-35 Manolis Platakis Sun, 04 Jan 2009 04:03:05 +0000 http://www.mparmpounaki.com/?p=40#comment-35 Έχω κατοικήσει και στις δύο όχθες. Το ανήσυχο πνεύμα - η βασανισμένη καρδιά (http://www.youtube.com/watch?v=ntHDREpWHSA) δεν ηρεμούν. Όταν η κουβέρτα βγάλει αγκάθια ήρθε η ώρα να ντυθείς. Έχω κατοικήσει και στις δύο όχθες. Το ανήσυχο πνεύμα – η βασανισμένη καρδιά (http://www.youtube.com/watch?v=ntHDREpWHSA) δεν ηρεμούν. Όταν η κουβέρτα βγάλει αγκάθια ήρθε η ώρα να ντυθείς.

]]> By: Mparmpounaki http://www.mparmpounaki.com/archives/2009/01/03/drop/comment-page-1/#comment-34 Mparmpounaki Sat, 03 Jan 2009 18:14:14 +0000 http://www.mparmpounaki.com/?p=40#comment-34 Κάθε φορά που σκέφτομαι έτσι (οικοδομικά) και δεν είμαι τόσο στεναχωρημένη, βλέπω τα πράγματα ελάχιστα πιο λογικά από άλλες φορές. Και λέω τώρα τί έγραψα εδώ; Αξίζει όλο αυτό; Μετά θυμάμαι το κορίτσι στο δωμάτιό μου το προηγούμενο βράδυ. Το κορίτσι που θα πέθαινε για κάποιον που γνωρίζει μια μέρα. Ό,τι νιώθω σε υπερβολή, αξίζει. Γιατί σκέφτομαι πόσο λίγοι είναι οι οικοδόμοι. :) Δεν νομίζω ότι θα χτίσω. Θα γκρεμίσω κι άλλα. Κι άλλα. Και θα μείνω γυμνή μέχρι να ρθει κάποιος με μία κουβέρτα να με ζεστάνει. Ήδη έχω γδυθεί αρκετά. :) Κάθε φορά που σκέφτομαι έτσι (οικοδομικά) και δεν είμαι τόσο στεναχωρημένη, βλέπω τα πράγματα ελάχιστα πιο λογικά από άλλες φορές. Και λέω τώρα τί έγραψα εδώ; Αξίζει όλο αυτό; Μετά θυμάμαι το κορίτσι στο δωμάτιό μου το προηγούμενο βράδυ. Το κορίτσι που θα πέθαινε για κάποιον που γνωρίζει μια μέρα. Ό,τι νιώθω σε υπερβολή, αξίζει. Γιατί σκέφτομαι πόσο λίγοι είναι οι οικοδόμοι. :) Δεν νομίζω ότι θα χτίσω. Θα γκρεμίσω κι άλλα. Κι άλλα. Και θα μείνω γυμνή μέχρι να ρθει κάποιος με μία κουβέρτα να με ζεστάνει. Ήδη έχω γδυθεί αρκετά. :)

]]> By: Madvil http://www.mparmpounaki.com/archives/2009/01/03/drop/comment-page-1/#comment-33 Madvil Sat, 03 Jan 2009 18:07:05 +0000 http://www.mparmpounaki.com/?p=40#comment-33 Στιγμές που ο οποιοσδήποτε σωματικός πόνος μοιάζει σαν τσίμπημα, γιατί περνάει εύκολα με αλοιφή, παυσίπονο ή εγχείρηση στην χειρότερη. Αλλά περνάει. Στιγμές που εύχεσαι να μην νιώθεις τίποτα, μα το νιώθεις. Ακόμα και το τίποτα, προσδιορίζει ένα κομμάτι της ψυχής μας που έχει παραδοθεί. Η λύση στις μέρες μας είναι η απομόνωση. Να αγνοήσεις την πραγματικότητα και να χτίσεις τοίχο μεταξύ εσένα και του πόνου, προσπαθώντας να αγνοήσεις την ύπαρξη του. Όμως να θυμάσαι πως μπορεί ο τοίχος να φτάσει τόσο ψηλά που στο τέλος να παγιδευτείς εσύ μέσα του, γιατί μαζί με τον πόνο θα κλειστείς μακριά και από κάθε πιθανή χαρά... Υπογραφή ένας ακόμα οικοδόμος. Στιγμές που ο οποιοσδήποτε σωματικός πόνος μοιάζει σαν τσίμπημα, γιατί περνάει εύκολα με αλοιφή, παυσίπονο ή εγχείρηση στην χειρότερη. Αλλά περνάει. Στιγμές που εύχεσαι να μην νιώθεις τίποτα, μα το νιώθεις. Ακόμα και το τίποτα, προσδιορίζει ένα κομμάτι της ψυχής μας που έχει παραδοθεί.
Η λύση στις μέρες μας είναι η απομόνωση. Να αγνοήσεις την πραγματικότητα και να χτίσεις τοίχο μεταξύ εσένα και του πόνου, προσπαθώντας να αγνοήσεις την ύπαρξη του. Όμως να θυμάσαι πως μπορεί ο τοίχος να φτάσει τόσο ψηλά που στο τέλος να παγιδευτείς εσύ μέσα του, γιατί μαζί με τον πόνο θα κλειστείς μακριά και από κάθε πιθανή χαρά…

Υπογραφή
ένας ακόμα οικοδόμος.

]]>