Σε αυτή τη μάταιη γυάλα οι ηθικά καλοί πάνε κόντρα στη φύση και προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά αλλά έτσι είναι πιο ευάλωτοι. Γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης και πληγώνονται. Εν τέλει, για να μην εγκαταλείψεις το παιχνίδι συμμορφώνεσαι με τους κανόνες τους.

Κάθε είδους ομορφιά σε συνδυασμό με το “λίγο του κόσμου”, το εφήμερο των πάντων, την απώλεια ως απαραίτητη για την εκτίμηση του απωλεσθέντος, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα εντονότερου πόνου…

Η όαση αναζητείται. “Ζητείται ελπίς.”

δεν μπορώ να ξέρω αν σε καταλαβαίνω αλλά, καταλαβαίνω το blogpost σου. Καταλαβαίνω πως είναι να είσαι το τίποτα μπροστά στα μόνα μάτια που σε ενδιαφέρει να είσαι κάτι. Το “ακόμα ένας τέτοιος”, πες το οπαδός, θαυμαστής, βλακωδώς ερωτευμένος χωρίς λόγο και αιτία, χρόνια τώρα.

Με εκνευρίζουν απίστευτα οι άνθρωποι που εκμεταλλεύονται την καλοσύνη σου. Τα δίνεις όλα, προσπαθείς να ξεχάσεις την μοναξιά σου και να γεμίσεις το ατέλειωτο κενό, γεμίζοντας κενά των άλλων. Θέλω πάντα να κάνω παρέα με άτομα που με δέχονται για αυτό που είμαι, αλλά η προκατάληψη υπάρχει παντού. Και η κακοβουλία.

Στο κλουβί που επέλεξα να φυλακιστώ βρίσκομαι τώρα χρόνια. Πολλοί ήταν οι “καλοθελητές”, τόσοι που δεν μπορούσα να ξεχωρίσω πλέον ποιός το έλεγε για το πραγματικό καλό μου και ποιός για να εξυπηρετήσει τους δικούς του στόχους και συμφέροντα.

Κλείνοντας θα πω βαρύγδουπη κουβέντα: Μην αλλάξεις, απλώς μετάφερε την οπτική σου γωνία και γίνε πιό επιφυλακτική. Αλλά μην αλλάξεις. Είναι αυτά τα μικρά χαρακτηριστικά τα οποία τονώνουν το διαφορετικό που έχεις εσύ, εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος, αυτά που προσδιορίζουν την διαφορά της αξίας μεταξύ των ανθρώπων.

Θα ήταν πολύ εύκολη λύση να παγώσεις τον χρόνο και να σταματήσεις να προσπαθείς για οτιδήποτε άλλο και να συμφιλιωθείς με τον πόνο που έχεις συνηθήσει… Το κάνω ακόμα…