σφιξιμο
Έχεις νιώσει ποτέ να σου σφίγγουν την καρδιά; Όλο και πιο πολύ, όλο και πιο δυνατά. Λες τώρα θα σκάσω, τώρα θα μείνω εδώ, πιο τίποτα κι απ’το τίποτα. Και δε σε νοιάζει το τίποτα σε άλλους κι άλλους. Σε νοιάζει το τίποτα που είσαι σε συγκεκριμένα μάτια. Το ίδιο, το συνηθισμένο, το ‘άλλο ένα τέτοιο’.
Νερά στα μάτια έτοιμα να με βρέξουν, όμως όχι! Φτάνει. Δε θέλω να κλάψω. Αυτή είναι η ζωή μου. Ελπίζουμε, για να πέσουμε κ να φάμε τα μούτρα μας, και μετά κάποια στιγμή, σύντομα ξανά, να ξαναελπίζουμε ότι θα ξαναφάμε τα μούτρα μας. Αυτό είναι. Σα ζουζούνι που κάνει γύρω γύρω από το ίδιο λουλούδι. Σα το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του. Σα τα πιο χαζά όντα πάνω στη γη.
Από μικρή σκέφτομαι πόσο και πως με εκμεταλλεύονται οι άνθρωποι, όμως ποτέ δε σκέφτηκα πως να τους εκμεταλλευτώ εγώ. Αυτές τις ύπουλες χάρες που ζητάνε, τις ξέρετε.. Ξέρουν ότι θα πεις ναι. Ξέρουν ότι θα πας να τους δεις, ότι θα κάνεις ό,τι σου πούν. Γιατί ‘είσαι καλή, είσαι διαφορετική’, είσαι @@, να στο πω εγώ. Χαζή, χαζούλα, ηλιθιούλα και όλα αυτά που μπορούν να σε κάνουν να είσαι, αυτά είσαι.
Αν μου μιλάς κι αν με διαβάζεις από περιέργεια, για να με μάθεις, πάρε αυτο το κομμάτι απο μένα που σου δίνω, αλλά μη το γαμάς. Μη μου γαμάτε την ψυχή με ψέματα, όσο ωραία κι αν είναι αυτά.
Filed under My Thoughts |2 Responses to “σφιξιμο”
Leave a Reply
Hi,
δεν μπορώ να ξέρω αν σε καταλαβαίνω αλλά, καταλαβαίνω το blogpost σου. Καταλαβαίνω πως είναι να είσαι το τίποτα μπροστά στα μόνα μάτια που σε ενδιαφέρει να είσαι κάτι. Το “ακόμα ένας τέτοιος”, πες το οπαδός, θαυμαστής, βλακωδώς ερωτευμένος χωρίς λόγο και αιτία, χρόνια τώρα.
Με εκνευρίζουν απίστευτα οι άνθρωποι που εκμεταλλεύονται την καλοσύνη σου. Τα δίνεις όλα, προσπαθείς να ξεχάσεις την μοναξιά σου και να γεμίσεις το ατέλειωτο κενό, γεμίζοντας κενά των άλλων. Θέλω πάντα να κάνω παρέα με άτομα που με δέχονται για αυτό που είμαι, αλλά η προκατάληψη υπάρχει παντού. Και η κακοβουλία.
Στο κλουβί που επέλεξα να φυλακιστώ βρίσκομαι τώρα χρόνια. Πολλοί ήταν οι “καλοθελητές”, τόσοι που δεν μπορούσα να ξεχωρίσω πλέον ποιός το έλεγε για το πραγματικό καλό μου και ποιός για να εξυπηρετήσει τους δικούς του στόχους και συμφέροντα.
Κλείνοντας θα πω βαρύγδουπη κουβέντα: Μην αλλάξεις, απλώς μετάφερε την οπτική σου γωνία και γίνε πιό επιφυλακτική. Αλλά μην αλλάξεις. Είναι αυτά τα μικρά χαρακτηριστικά τα οποία τονώνουν το διαφορετικό που έχεις εσύ, εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος, αυτά που προσδιορίζουν την διαφορά της αξίας μεταξύ των ανθρώπων.
Θα ήταν πολύ εύκολη λύση να παγώσεις τον χρόνο και να σταματήσεις να προσπαθείς για οτιδήποτε άλλο και να συμφιλιωθείς με τον πόνο που έχεις συνηθήσει… Το κάνω ακόμα…
Είμαστε τραγικά όντα. Κηνυγάμε το ανύπαρκτο και άφταστο καρότο όλη μας τη ζωή. Και είμαστε όλοι -θύματα και θύτες- θύματα αυτού του παιχνιδιού που ποτέ δε συμφωνήσαμε να παίξουμε και που κάποιος άλλος όρισε τους κανόνες του.
Σε αυτή τη μάταιη γυάλα οι ηθικά καλοί πάνε κόντρα στη φύση και προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά αλλά έτσι είναι πιο ευάλωτοι. Γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης και πληγώνονται. Εν τέλει, για να μην εγκαταλείψεις το παιχνίδι συμμορφώνεσαι με τους κανόνες τους.
Κάθε είδους ομορφιά σε συνδυασμό με το “λίγο του κόσμου”, το εφήμερο των πάντων, την απώλεια ως απαραίτητη για την εκτίμηση του απωλεσθέντος, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα εντονότερου πόνου…
Η όαση αναζητείται. “Ζητείται ελπίς.”