merry black christmas

Αυτή η σόμπα λειτουργεί με γκάζι.
-‘η κλαψομ**να είναι;’, ρωτάει ο αδερφός μου, για τη Monika που μας κάνει τόση ώρα παρέα.

Ό,τι μπορώ να δω πέρα απ’τη σόμπα, κυμματίζει. Ο ουρανός τρέμει, όπως όταν κλαίω και γεμίζουν τα μάτια αλμυρά νερά. Τί σύμπτωση, η φωτιά να μου δίνει την ίδια εικόνα. Η γκρίνια μου κάθισε μέσα. Δε μιλάω. Κοιτάω ένα σημείο μέχρι να το αγαπήσω, να το λατρέψω, να το μισήσω. Μετά πιάνω άλλο.
Χριστούγεννα. Το μόνο που με κάνει να χαμογελάσω είναι η ειρωνεία αυτή. Τίποτα άλλο. Πιάνω το κινητό και πέφτει από τα χέρια μου στο πάτωμα. Αδυναμία, δίψα. Το στόμα μου στεγνό, όσο νερό κι αν πιώ, όσες τσίχλες κι αν μασάω. Τις βγάζω και τις πετάω στα τραπεζάκια στο μαγαζί. Νιώθω αναρχική με αυτήν την κίνηση: ΝΑΙ! Πετάω την τσίχλα όπου βρώ, ουάου!

Η μέρα αυτή είναι πιο μαύρη κι απ’το παλτό μου. Οι φακοί είναι κολλημένοι στα μάτια μου πάνω από 24 ώρες κι ειλικρινά εγώ απορώ γιατί ξύπνησα σήμερα.
‘Μαλάκα είπαν θα χιονίσει και στα πεδινά αύριο..’, ακούω απ’τον αδερφό μου που μιλάει μ’ένα φίλο του στο τηλέφωνο. Το μόνο χιόνι που βλέπω και φαντάζομαι είναι η ασπρίλα του Word, τώρα, που γράφω.

Κόλλησα, πάλι δεν ξέρω γιατί γράφω. Μου λείπει το χαμόγελό μου. Πιάνω τον εαυτό μου τώρα.. –τί ωραία- σαν από τικ, χαιδεύω το Δέλτα στο πληκτρολόγιο. Πάει, χαζέψαμε.. Μπορεί να έχω κι άλλα να πω για τα μπλε και τα μαύρα Χριστούγεννα, αλλά αυτό που θα καταφέρω είναι να πέσω κι άλλο. Και δεν θέλω κανένα χέρι να με σηκώσει. Με μισώ που με λυπάμαι.

Monika - excuse my friends, misery loves company, fraud

Liberto - No idea

Filed under My Thoughts |