σφιξιμο

Έχεις νιώσει ποτέ να σου σφίγγουν την καρδιά; Όλο και πιο πολύ, όλο και πιο δυνατά. Λες τώρα θα σκάσω, τώρα θα μείνω εδώ, πιο τίποτα κι απ’το τίποτα. Και δε σε νοιάζει το τίποτα σε άλλους κι άλλους. Σε νοιάζει το τίποτα που είσαι σε συγκεκριμένα μάτια. Το ίδιο, το συνηθισμένο, το ‘άλλο ένα τέτοιο’.

Νερά στα μάτια έτοιμα να με βρέξουν, όμως όχι! Φτάνει. Δε θέλω να κλάψω. Αυτή είναι η ζωή μου. Ελπίζουμε, για να πέσουμε κ να φάμε τα μούτρα μας, και μετά κάποια στιγμή, σύντομα ξανά, να ξαναελπίζουμε ότι θα ξαναφάμε τα μούτρα μας. Αυτό είναι. Σα ζουζούνι που κάνει γύρω γύρω από το ίδιο λουλούδι. Σα το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του. Σα τα πιο χαζά όντα πάνω στη γη.

Από μικρή σκέφτομαι πόσο και πως με εκμεταλλεύονται οι άνθρωποι, όμως ποτέ δε σκέφτηκα πως να τους εκμεταλλευτώ εγώ. Αυτές τις ύπουλες χάρες που ζητάνε, τις ξέρετε.. Ξέρουν ότι θα πεις ναι. Ξέρουν ότι θα πας να τους δεις, ότι θα κάνεις ό,τι σου πούν. Γιατί ‘είσαι καλή, είσαι διαφορετική’, είσαι @@, να στο πω εγώ. Χαζή, χαζούλα, ηλιθιούλα και όλα αυτά που μπορούν να σε κάνουν να είσαι, αυτά είσαι.

Αν μου μιλάς κι αν με διαβάζεις από περιέργεια, για να με μάθεις, πάρε αυτο το κομμάτι απο μένα που σου δίνω, αλλά μη το γαμάς. Μη μου γαμάτε την ψυχή με ψέματα, όσο ωραία κι αν είναι αυτά.

Filed under My Thoughts | Comments (2)

merry black christmas

Αυτή η σόμπα λειτουργεί με γκάζι.
-‘η κλαψομ**να είναι;’, ρωτάει ο αδερφός μου, για τη Monika που μας κάνει τόση ώρα παρέα.

Ό,τι μπορώ να δω πέρα απ’τη σόμπα, κυμματίζει. Ο ουρανός τρέμει, όπως όταν κλαίω και γεμίζουν τα μάτια αλμυρά νερά. Τί σύμπτωση, η φωτιά να μου δίνει την ίδια εικόνα. Η γκρίνια μου κάθισε μέσα. Δε μιλάω. Κοιτάω ένα σημείο μέχρι να το αγαπήσω, να το λατρέψω, να το μισήσω. Μετά πιάνω άλλο.
Χριστούγεννα. Το μόνο που με κάνει να χαμογελάσω είναι η ειρωνεία αυτή. Τίποτα άλλο. Πιάνω το κινητό και πέφτει από τα χέρια μου στο πάτωμα. Αδυναμία, δίψα. Το στόμα μου στεγνό, όσο νερό κι αν πιώ, όσες τσίχλες κι αν μασάω. Τις βγάζω και τις πετάω στα τραπεζάκια στο μαγαζί. Νιώθω αναρχική με αυτήν την κίνηση: ΝΑΙ! Πετάω την τσίχλα όπου βρώ, ουάου!

Η μέρα αυτή είναι πιο μαύρη κι απ’το παλτό μου. Οι φακοί είναι κολλημένοι στα μάτια μου πάνω από 24 ώρες κι ειλικρινά εγώ απορώ γιατί ξύπνησα σήμερα.
‘Μαλάκα είπαν θα χιονίσει και στα πεδινά αύριο..’, ακούω απ’τον αδερφό μου που μιλάει μ’ένα φίλο του στο τηλέφωνο. Το μόνο χιόνι που βλέπω και φαντάζομαι είναι η ασπρίλα του Word, τώρα, που γράφω.

Κόλλησα, πάλι δεν ξέρω γιατί γράφω. Μου λείπει το χαμόγελό μου. Πιάνω τον εαυτό μου τώρα.. –τί ωραία- σαν από τικ, χαιδεύω το Δέλτα στο πληκτρολόγιο. Πάει, χαζέψαμε.. Μπορεί να έχω κι άλλα να πω για τα μπλε και τα μαύρα Χριστούγεννα, αλλά αυτό που θα καταφέρω είναι να πέσω κι άλλο. Και δεν θέλω κανένα χέρι να με σηκώσει. Με μισώ που με λυπάμαι.

Monika - excuse my friends, misery loves company, fraud

Liberto - No idea

Filed under My Thoughts | Comments (4)