23.6
23/6/08
6+ πμ
Aυτό με το κάπνισμα δε το κατάλαβα ακόμη: είναι η ιδέα μου ή όποτε χρειάζεσαι περισσότερο ένα τσιγάρο συνειδητοποιείς ότι έχεις ξεμείνει;
Οι ατέλειωτες μέρες της ηρεμίας μου. Κάνω λίγες και απλές επιλογές. Θέλω να είμαι στην αγάπη, στα σίγουρα, στα ασφαλή, εκεί που δε φοβάμαι. Ούτε σαν ύπαρξη, ούτε να δώσω πράγματα. Δε ζω τρισευτυχισμένη. Άργησα αλλά το κατάλαβα: ΕΓΩ πέφτω με τα μούτρα σ’αυτά που μου δίνει η ζωή, όχι εκείνη σε μένα. Επιλογές με στόχο την καλοπέραση αυτού του καιρού αλλά και με ηρεμία. Δε ζω τον τρελό έρωτα, δεν είμαι η καλή φοιτήτρια της σχολής, ούτε η το καλό κοριτσάκι της οικογενείας (της ποιάς;), αλλά είναι δυο-τρία πράγματα που με κρατούν σε μέτρια-καλά επίπεδα. Καμιά φορά ονειρεύομαι να τ’αλλάξω, αλλά ξέρω τη συνέχεια με τα ιστορικά πισωγυρίσματα. Το έκανα αρκετές φορές.
Κι έτσι όπως αρχίζει η μέρα, κάφε φορά ξημέρωμα, λίγο πριν τελειώσει η δική μας νύχτα, γυρνάω πλευρό, κοιτάω ένα μικρό κομμάτι ουρανού που μου ‘χει κολλήσει εδώ και κάτι μήνες στο τζάμι και χύνω ένα δάκρυ. Για όλα αυτά που δεν τολμάω να ξεστομίσω, αλλά δεν παύω να ονειρεύομαι.