Help
Hey there Delilah..
Αγαπημένη μου φίλη
Δεσποινάκι μου.
Χθες έκλαιγα. Θυμάσαι που σου το είπα; Ήθελα να φύγω. Είδες; Τα κατάφερα. Ήσουν εκεί, όλο το χειμώνα μαζί τα καταφέραμε.
Κι όμως τα προβλήματά μου δε λύθηκαν. Γιατί; Μου υποσχέθηκες.. όταν ανακατεύαμε τη σκόνη του μουφολάκτα καφέ στο καυτό νερό του βραστήρα που προηγουμένως καθαρίσαμε από τα άλατα για ακόμα μία φορά. Ακούγαμε Best. Εσύ στην αρχή με το ζόρι αλλά εκείνες τις ωρες που ήταν 4.30 και στο χωριό μας έπεφτε ο ήλιος, ανοίγαμε το παράθυρο και χαζεύαμε, ήταν τέλειο να ακούμε Best. Μιλούσαμε με τις ώρες και πάντα μου ζητούσες να πάμε βόλτα.
Θυμάσαι πόσες φορές είπα να τα παρατήσω; Πόσες άλλες με είδες να κλαίω που με πλήγωσαν και ποτέ δεν με άφησες. Κλαίω. (Και να σου πώ κάτι; Δεν το περίμενα να μου ρθει τόσο νωρίς. Στο κάτω κάτω ρε γαμώτο, υποτίθεται ότι προκαλώ συναίσθημα, όχι ότι παρουσιάζω! Αποτυχία είμαι!) Τελοσπάντων.. Θυμάσαι που με ‘πιανε η κατάθλιψη και δεν έφευγε με τίποτα; Πόσα τσιγάρα είχαμε κάνει εκεί πάνω στο έρμο το σπιτάκι της μαμάς και έβγαζα το παπλωματάκι έξω για να μη βρωμάει μετά..
Τότε σκεφτόμουν το μετά, όχι το τότε “τώρα”.. Περίμενα να έρθουν οι στιγμές που ζω τώρα, για να ζήσω πραγματικά. Και δεν έρχονταν, δεν περνούσαν οι μέρες. Κι όμως, χωρίς να το καταλάβω, πέρασαν, παρά τις ψευδαισθήσεις μου. Και ήρθε το μετά, το ζω.. τώρα. Και πώς είναι Δεσποινάκι μου;
Μου λείπουν όλα. Μου λείπουν πιο πολύ από ποτέ. Δεν μ’αρέσει αυτό που ζω, θέλω να φύγω. Μέσα σε ένα χρόνο έζησα την “υπομονή”, το “οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν”, όλα.. Φτάνω σε ένα σημείο να χτυπιέμαι από ό,τι αγαπώ και να αρρωσταίνω. Παιχνίδια δίκαιου και άδικου στο μυαλό μου. Ποιος φταίει; Ποιος μένει στο τέλος; Ποιος είναι ο νικητής και ποιος ο χαμένος; Σου ‘γραψα χθες κάτι και το ‘σβησα. Κάποιες φορές ό,τι και να γράψεις ο άλλος δε θα καταλάβει. Αρρωσταίνω. Το νιώθω, να δηλητηριάζομαι κάθε μέρα. Δεν ξέρω αν φοβάμαι ότι θα χάσω τα λογικά μου, που λένε, ή τον εαυτό μου. Αλλά κάτι χάνω, να ‘σαι σίγουρη. Τουλάχιστον έκανα πρόοδο. Γράφω σε σένα κι όχι στη Νεφέλη.
Η μαμά της έιναι άρρωστη. Και μου είπε, μόλις άρχισα να γράφω αυτό εδώ το πράγμα, ότι την είδε να κλαίει. Τώρα είναι στο γιατρό και δεν της λέει τί έχει.. Νιώθω και εγώ χάλια μαζί της. Βούρκωσα, μα δεν μπορώ να την πιέσω να μου πει άλλα.. Γιατί ούτε καν η ίδια δεν ξέρει άλλα..
Όσο χαλασμένη κι αν έιναι η σέλα του ποδηλάτου μου, έλα και θα ανέβω. Τ’ορκίζομαι ψυχή μου. Θα ανέβω κι ας σκοτωνόμουν μετά..
Και ξέρεις τί θα κάνουμε; Θα βάλουμε το φορητό cd player στο καλαθάκι σου και θα ακούμε στο δρόμο το “Hey There Delilah”.. Θες;
1/2Κατρίν
1/2Nεφέλη
Leave a Reply