Perfect Colour.Γιατί αυτές είμαστε.
Συναντήθηκαν μετά απ’όλα όσα είχαν συμβεί. Το ήθελαν και οι δύο. Κανείς τους δε το παραδέχτηκε ποτέ. Εκείνη: “Τον σκεφτόμουν κάθε μέρα και δεν μπορούσα να εξηγήσω το λόγο. Θα έγραφα στίχους και κείμενα για εκείνον, αλλά δεν ήξερα γιατί θα το έκανα. Μήπως γιατί πίστεψα ότι ήταν ο μόνος που κοιτούσε μέσα μου; Δεν ξέρω, δεν μπορώ να τον ξεχάσω.” Εκείνος: “Θα μπορούσα να γράψω το πιο όμορφο τραγούδι για εκείνη, να το παίζω και να μου τραγουδάει. Να είμαστε για πάντα μαζί. Όπως εκείνες τις λίγες φορές που την είχα δίπλα μου. Τη σκέφτομαι, μα δε τη θέλω. Όχι με αυτές τις συνθήκες. Όχι έτσι όπως φέρεται. Τη σκέφτομαι πάλι.”
Κοιτάχτηκαν λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο. Ο ένας μύριζε τον άλλο. Και οι δύο θα ορμούσαν. Υπό άλλες συνθήκες πάντα. Εκείνος κοιτάει δεξιά, εκείνη αριστερά. Ο ήλιος βουλιάζει πίσω από τα βουνά. Είναι η αγαπημένη της ώρα. Γυρίζει και τον αγκαλιάζει.. χωρίς λόγο. Ο χρόνος σταματάει και νιώθουν να ανήκει ο ένας στον άλλο για μία και μοναδική στιγμή. Είναι μυστικό και κανείς δε θα το πει σε κανέναν. Κι όμως, ειρωνικό, όλοι γύρω τους κοιτάζουν και χαμογελούν. Της δίνει ένα και μοναδικό φιλί. Δε θα της το έδινε ποτέ. Ή τώρα ή ποτέ.. Ένα πραγματικό φιλί, απο εκείνον, σε εκείνη. Ο χρόνος δεν ξεκίνησε ποτέ ξανά για αυτούς. Σταμάτησε εκεί. Δεν ήταν ευτυχισμένοι, δεν ήταν μαζί. Ποτέ δε θα είναι. Έζησαν όμως μία στιγμή. Μία στιγμή που ο ένας ανήκε στον άλλο. Μία στιγμή που κανείς δε θα ξεχάσει. Που οι περαστικοί θα μιλούν για ένα πολύ ερωτευμένο ζευγάρι. Κι όλα θα είναι τόσο περίεργα, τόσο ξεκάθαρα και άλλο τόσο όμορφα μπερδεμένα..
Leave a Reply