Μαζοχισμός να το πώ;

Κι ύστερα αναρωτιέμαι γιατί πέφτω, γιατί γράφω.. Συνήθισα. Ακόμα κι αν όλα πάνε καλά, κάτι θα βρώ να πώ ότι με ρίχνει. Κάτι θα βρώ να με κάνει να δακρύσω. Μία ταινία, μια έλλειψη, κάτι πάντα θα βρώ να λείπει. Παντού υπάρχει κάτι να με συγκινεί, να ζηλεύω, κάτι θα βρω.. Είναι αυτή η ρημαδιακή συνήθεια. Να στεναχωριέμαι. Αν αυτό δεν είναι μαζοχισμός, τότε τί είναι; Μου τη σπάει που όλα είναι καλά, μου τη σπάει που θα φύγω. Αν ανοίξεις το βιβλιαράκι του Μικρού μου Πρίγκηπα, δε γράφω και τίποτα άλλο: “Θέλω να φύγω, θέλω να φύγω.. Όχι ρε, δε θέλω να φύγω. Δε θέλω να αφήσω αυτό το μέρος που κοιμάμαι. Γιατί δε το φοβάμαι πια. Δε φοβάμαι πια τίποτα. Είμαι νορμάλ άτομο. Ναι, είμαι. Βγαίνω. Κοιμάμαι 7 το πρωί και κανείς δε με βρίζει πια. Κανείς δε μου κάνει κακό. Και αυτό δε μπορώ να το συνηθίσω. Θέλω να ξαναζητήσω τη φυγή. Να θέλω να φύγω. Μέχρι πριν από λίγες μέρες ήθελα να γεμίσω ξανά τον τοίχο μου με στίχους και λέξεις. Παρακάλια στον ανύπαρκτο θεό να με πάρει μακριά απο όλα όσα φοβάμαι. Κι αυτός μου έστειλε μια συγγνώμη και λουλούδια. Κι εγώ ευχόμουν να πεθάνει, να πεθάνει, κι εγώ να φύγω για να μη φοβάμαι. Κι ορίστε, φεύγεις.. Τί κατάλαβες; Και κλαίς που φεύγεις. Κι όλοι θα σου πουν πως έτσι νιώθεις παντα στην αρχή, έτσι γίνεται πάντα στην αρχή. Για μένα, έχω φύγει, έχω γυρίσει και θέλω να μείνω εδώ. Με το γύφτο το σκύλο μου, τον μπάσταρδο, τον αστείο, να μου γλέιφει τις πατούσες και να μου τρίβεται με το σώμα όρθιο και το κεφάλι μόνο στο πάτωμα, να μ’αγαπάει όσο κανείς άλλος. Και κλαίω. Και μ’αρέσει τόσο μα τόσο πολύ. Μμ.. Βάλαμε και Τσαλιγοπούλου τώρα-πάντα μ’άρεσε. Τώρα ακόμα πιο πολύ. Θα διαβάσω την εφημερίδα μου και θα ξεχαστώ. Ας ελπίσουμε. “Τώρα ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή.” Και “Δε σου στάθηκε κανένας πιο πολύ.. Εγώ σ’αγάπησα εδώ”. Δε σβήνω τίποτα. Τίποτα δε θα σβήσω αυτή τη φορά. Ούτε θα διορθώσω, ούτε τόνους που ξέχασα δε βάζω. Έτσι, προχειριά, δική μου.Και το άλλο; Κάποτε έκρυβα τον πρίγκηπα. Τώρα πληγώθηκε, κόπηκαν κομμάτια του και τα έχει ο δικηγόρος. Δε τον κρύβω πια. Ας έρθει η μάνα μου να διαβάσει γράμματα στις παλιές μου αγάπες και εφιάλτες που είχα. Εδώ είμαι. Εδώ είναι και ο πρίγκηπας, ο θεός μου, ο εαυτός μου.
Γ**ώ τα υπαρξιακά σου, κοριτσάκι.
+ Τί είναι παιδί μου..;
< Γκουνάτ!>

Filed under My Thoughts | Comment (0)