Άντρεα

Πόσο σπαρακτικό μπορεί να είναι ένα γέλιο;
Η γυναίκα είχε κόκκινα κοντά μαλλια. Θα ορκιζόμουν από την προφορά της ότι ήταν από κάπου από το ανατολικό μπλοκ, πως στη χώρα της μπορεί να είχε πολύ καλή δουλειά και πως στη δικιά μας θα καθάριζε σκάλες για να ζήσει. Ο άντρας δίπλα της φαινόταν νεότερος. Ψηλός, αδιάφορος, με την ίδια περίεργη προφορά στα αγγλικά του και αυτός. Εκείνος με το λάπτοπ, εκείνη με εναν από τους δικούς μας υπολογιστές, ‘σέρφαραν’. Ήπιαν και από μια μπύρα βαρελίσια – μεγάλο ποτήρι. Αφού η γυναίκα (ας πούμε ότι την λένε Άντρεα) τελείωσε με ό,τι ήθελε να κάνει στο ίντερνετ, κάθισε δίπλα του. Σε αυτόν δε δίνω όνομα, δε του αξίζει.
Όσο περνούσε η ώρα, όλο και περισσότερο αστείο της φαινόταν αυτό που υπήρχε στην οθόνη του συντρόφου της. Δεν γύρισα να κοιτάξω, απλά απορούσα με τα πνευμόνια της που άντεχαν το τόσο συνεχές γέλιο! Λίγα λεπτά αργότερα δεν άντεξα το θόρυβό της και γύρισα να την κοιτάξω. Τα χέρια της κουβαλούσαν χρόνια επάνω τους. Τελικά ίσως και στην Ουγγαρία να καθαρίζει σκάλες. Τώρα κάλυπτε το στόμα της με αυτά και προσπαθούσε να συνέλθει από αυτό που έβλεπε. Η περιέργεια και η αδιακρισία μου ξεπέρασαν κάθε όριο. Το Lovebox.hu ήταν αυτό που την έκανε να νιώθει έτσι, μα κυρίως αυτό που ο σύντροφος της έκανε εκεί. Αυτό ποτέ δε το έμαθα. Ξεχώρισα όμως επιτέλους το γέλιο από το σπαρακτικό κλάμα. Μέσα σε λίγη –πολύ λίγη- ώρα, την είδα να σηκώνεται και να φεύγει κλαίγοντας δυνατά, κρατώντας το στόμα της, φοβούμενη προφανώς μήπως λερώσει το χώρο με πρ?άγωγα ανεπιθύμητων ζαλάδων.
Εκείνος, ο Άντρας, δεν γύισε να την κοιτάξει. Συνέχισε να γράφει και να γράφει και να κοιτάει τα κατορθώματά του στην οθόνη. Κάποιες στιγμες, αυτή η κοκκινομάλλα μου θύμισε τη μάνα μου κι ο άλλος τον Ανύπαρκτο. Τόση μα τόση απάθεια.. Ήθελα να βγω μαζί της έξω, να της δώσω ένα ποτήρι νερό, κάτι. Είχε απομακρυνθεί. Θα ΄θελα να ΄χε φύγει πιο μακριά από ό,τι κατάφερε. Ήμουν σίγουρη ότι εκείνος θα κατάφερνε να την ΄τουμπάρει΄ ξανά. Και ξανά και ξανά και ξάνα.. Έτσι γίνεται πάντα.
Θα μπορούσα να γράψω μια ολόκληρη ιστορία για αυτή τη γυναίκα. Για το κλάμα της, για την αναισθησία του συντρόφου της, την αχαριστία του απέναντί της. Για τη ζωή τους στην Ουγγαρία και όλα όσα έχουν ζήσει, ακόμα και το λόγο που δεν τον διώχνει ώστε να είναι ευτυχισμένη. Αλλά δε το κάνω, γιατί μπορεί να είναι ψέματα, απλές σκέψεις δικές μου..
Αφού πλήρωσε ο Άντρας και έφυγε, τους είδα λίγο αργότερα να περνούν απ’έξω χέρι χέρι. Τόσο τραγική εικόνα. Σκεφτόμουν τα χειρότερα, τους κοιτουσα τόσο έντονα που σχεδόν τον μίσησα εκείνον.
Ξαφνικά, η γυναίκα, λέγοντάς του κάτι, απομακρύνθηκε τινάζοντας το χέρι του και σκουπίζοντας το πρόσωπο της. Κατευθυνονταν προς τη θάλασσα και τους έχασα από τα μάτια μου.
Τη συνέχεια τη φαντάζεται ο καθένας όπως θέλει. Άντρεα, εύχομαι να μη στεναχωριέσαι από εδώ και πέρα.
(Και που να ξερες ότι κάποια άγνωστη γράφει για σένα.. )

Filed under My Thoughts | Comment (1)