κομματια απ΄τη ζωη μου

Όποιος ψάχνει, βρίσκει, λένε. Ε, εγώ βρήκα αυτά. Αυτά μου έμειναν από το καλοκαίρι. Γκρίνια και κούραση:

Jul 22, 4:22pm
“Ο πόνος είναι σαν της πρώτης μέρας. Όχι, δε μιλάω για σεξ. Η ανάσα μου κόβεται και τα δάκρυα είναι λιγότερα από κάθε άλλη φορά. Με ανησυχεί αυτό, δεν ξέσπασα σήμερα, δεν ούρλιαξα. Το βαρέθηκα όλο αυτό. Το σκηνικό ίδιο: Αδειάζω βαλίτσα-ξαναγεμίζω βαλίτσα. «Τώρα θα φύγω, τώρα θα φύγω», σκέφτομαι και κάθε άλλο παρά σίγουρο είναι στο μυαλό μου. Απλά το σκέφτομαι συνέχεια για να το πιστέψω και να μπω στο ρόλο. Μόνο έτσι θα το πιστέψουν κι αυτοί.
Αρρώστια. Περισσότερη αρρώστια δεν έχω νιώσει. Τους ρωτούσα -κι ακόμη δηλαδή αναρωτιέμαι μέσα μου- εάν πρέπει να πάθω κάτι για να συγκινηθούν και να σταματήσει αυτό το βασανιστήριο. Τώρα πονάω πιο πολύ.
Μέρες τώρα στη δουλειά, εκεί που κάθομαι ώρες όρθια και βλέπω δεκάδες κόσμο να βολτάρει στο δρόμο, νιώθω μια ομορφιά στον αέρα. Όχι, δεν φαντάζομαι μόνο τις ζωές τους ή τι σκέφτονται. Κοιτάζω τα ρούχα που φοράνε κι αν για παράδειγμα μια γιαγιάκα φοράει ένα φλοράλ φόρεμα με δαντέλα στο μπούστο, φανταζομαι τα κτίρια να γίνονται πέτρινα ή πώς θα ήταν το μπαρ απέναντι μου με ταπετσαρία, κτλ.
Δυο-τρεις φορές ηχογράφησα, ενώ ήμουν στο πατάρι, κάτι τρελά δικά μου που θα έγραφα αν είχα χρονο και χθες που άκουσα ένα πριν κοιμηθώ, να θυμηθώ τί σκεφτόμουν, ξέφτυσε. Ακυρώνω τον εαυτό μου κάτι ώρες, όμως όταν ακούω ηχογραφημένη τη σκέψη μου, οραματίζομαι σαν σε ταινία τι έκανα ακριβώς εκείνη τη στιγμή που τα έλεγα. Πλάκα έχει, αλλά δεν είναι για πολλές φορές. Καλύτερα στο χαρτί. “

Jul 31, 2:48am
“Πάντα υπάρχει κάποιος να μου υπενθυμίζει ότι η Νεφέλη δε ζει πια εδώ. Μάζεψα απ’το δρόμο τις προάλλες ένα γατάκι και το ονόμασα Νεφέλη. Επειδή με είχε ξεκάνει στις γρατζουνιές, το έδωσα στη μαμά μου να το αφήσει στην εξοχή, κάπου κοντά εκεί που δουλεύει και αφού πρώτα σιγουρεύτηκα ότι εκεί υπάρχουν και άλλες γάτες. Το πόσο καλό είναι αυτό δε το ξέρω ακόμα. Το μεσημέρι έκλαιγα με μαύρο δάκρυ που δεν ένιωθα τις δαγκωματιές τις στο σώμα μου. Μου λείπει. Μακάρι να μη δενόμουν τόσο πολύ. Αλλά εγώ είμαι εγώ, με ξέρεις τώρα, τί να λέω.. Η ζωή μου εξακολουθεί να είναι κουραστική και τις περισσότερες φορές μετανιώνω για την επιλογή μου να δουλέψω καλοκαιριάτικα. Αλλά έχω πλέον υποχρέωση και φιλότιμο και δεν μπορώ να τα παρατήσω. Δεν βρίσκω χρόνο για τίποτα. Στο σπίτι θα με βρεις αργοπορημένη, κουρασμένη, και αν με κοιτάξεις λίγο καλύτερα, ίσως και μεθυσμένη. Προσπαθώ να περνάω καλά και τα κάνω όλα αυτά στο μέγιστο βαθμό. Λογικό; Παράλογο; Δε με νοιάζει.
Πνίγομαι αυτόν τον καιρό, δεν είμαι εγώ. Είμαι κάτι που κανόνισα, συμφώνησα να είμαι. Δεν μ’αρέσει. Δε θέλω να δουλεύω. Δεν θέλω ούτε διακοπές να κάνω, όμως. Θέλω απλά να υπάρχω παντού και πουθενά. Μου αρέσει απλά να ζω καλά και να παρατηρώ τους άλλους. Να τους βγάζω φωτογραφίες ο΄πως τους φαντάζομαι ή όπως είναι.. Απλά πράγματα, χωρίς πίεση. Δε θέλω να μεγαλώσω ποτέ. Δε μου αρέσουν οι ευθύνες.. Δε μου αρέσει αυτό που ζω.
Δεν είμαι και δυστυχισμένη με τη δουλειά, απλά δε την θέλω. Δεν την θέλω έτσι όπως είναι, περίμενα κάτι άλλο. Τέλοσπάντων.. Ελπίζω ακόμη. Θα έρθουν άλλες και άλλες στιγμές και μέρες για μένα που δε θα έχω φανταστει ποτέ την ύπαρξή τους.. “

Filed under My Thoughts |