ΟΚ
ΟΚ. Τα ζωάκια με βρίζουν. Ναι, ναι, είναι πολύ νορμάλ και αναμενόμενο και προφανές αυτό που συμβαίνει.
Βάζω ν’ακούσω τα τραγούδια που ακούω τις τελευταίες φορές που ανέβαινα στην Αθήνα και κλέινοντας τα μάτια μου βλέπω τις στροφές που παίρνει το λεωφορείο. Τον ήλιο να δύει. Τη θάλασσα να απομακρύνεται από μένα. Ένα δάκρυ σκαλώνει στα γυαλιά μου. Κανένα παραπάνω. Δε μπορώ να ξεσπάσω. Νιώθω παγιδευμένη. Πνίγομαι. Όλα μέχρι τη στιγμή που κατεβαίνω από το λεωφορείο κι εκεί, πάνω στη Λ.Αθηνών, κοιτάζω προς το κέντρο. Μια κιτρινίλα στα κτίρια. Μια όμορφη θολή κιτρινίλα από το τελευταίο χαμόγελο του ήλιου κι από το γνωστό νέφος με καλωσορίζουν πίσω σπίτι. Το χαμόγελό μου τεράστιο. Πίσω στην τιγκαρισμένη πόλη, πίσω στους άγνωστους ανθρωπους που ποτέ δε θα με μάθουν, που ποτέ δε θα με πληγώσουν.
Και κάνω το λάθος ν’ανοιξω τα μάτια. Και πνίγομαι. Ποτέ πριν η θάλασσα δεν ήταν τόσο εχθρική και ξένη όταν την κοιτούσα. Ποτέ πριν δε μισούσα τον τόπο μου. Ποτέ πριν δεν μου έλειπε το χάος.
Ήξερα ότι μετά από μία ή περισσότερες ευτυχισμένες στιγμές ακολουθούν κλάματα. Πληρώνω καποιες μέρες μετρημένες στα δάχτυλα, λοιπόν. Πληρώνω τις ώρες που μου φάνηκαν μήνες και πέρασαν σαν μια ανάσα. Βασικά, δύο. Μία που μπαίνει στο σώμα και μία που βγαίνει. Σαν αρρώστια μου φαίνονται όλα αυτά. Το μυαλό μου πρέπει να ξεκολλήσει, αλλά δεν βρίσκω τρόπο. Είναι όλο αυτό για έρωτα, φιλία, εμπιστοσύνη; Ούτε που ξέρω γιατί. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να σκέφτεσαι συνέχεια. Όλα τα υπόλοιπα, ξέρεις, γίνονται μηχανικά. Ρουφάς τον καφέ, ρουφάς το τσιγάρο. Γενικά, ρουφάς και καταπίνεις αρρώστια. Κάθε γαμημένη μέρα το ίδιο. Άντε να κάνεις καμιά εξαίρεση και να κάτσεις σπίτι, να μη δεις μούρες, τίποτα. Θα καταπιείς ταινίες, θα κλάψεις και τότε, έτσι, χωρίς λόγο.
Είναι κάτι φορές που κοιτώ ψηλά, όμως. Όπως παλιά. Και ενώ στραβώνομαι, γουστάρω. Νιώθω όμορφα, σα να με φωτογραφίζει ο άγνωστος φωτογράφος ενώ με βαράει ο ήλιος κατακούτελα. Κι έχει πλάκα. Δεν ξέρω σε ποιον χαμογελάω, αλλά κάτι γίνεται εκέινη τη στιγμή κι είμαι ευτυχισμένη.
Τελικά δεν πρέπει να άλλαξα πολύ. Ναι, αρκετά, αλλά όχι πολύ.
Leave a Reply