Fairytale Gone Bad

Υπάρχουν οι ανθρωποι που αξίζουν κι εκείνοι που κοστίζουν όσο ένα καλσόν. Το δικό μου. 4,80 ευρώ. Με το που πέφτει η κάφτρα του τσιγάρου επάνω τους, κάνουν τρύπα.
Δεν υπάρχει ο πρίγκηπας. Δεν υπηρξε ποτέ. Μην τολμήσει να με ξαναεπισκεφθεί στ’όνειρό μου. Ακούω “μόνο στα όνειρα”, απογοητευμένη. Κάποια στιγμή θα μου πουν οι φίλες μου “τον είδα, τη φίλησε πεταχτά”. Και τότε θα το παίξω άνετη. Κούλ. Κούλ μπέιμπε, κούλ. Όμως το καλσόν μου σκίστηκε, όπως και η ψυχή μου. Μ’ένα τσιγάρο. Μ’ένα χορό. Σιχάθηκα. Σιχάθηκα τις αναμνήσεις μου, σιχάθηκα τον εαυτό μου, τα πάντα. Ήθελε να φύγει και το έκανε.
Θα το θυμάμαι αύριο, θα το θυμάμαι πάντα. Θέλω να βάλω τα κλάματα, όμως για πρώτη φορά, ξέρω ότι δεν αξίζει. Ούτε 4,80 ευρώ. Και χαίρομαι που το έζησα όπως το έζησα. Με τις ελπίδες, τα όνειρα, όλα αυτά. Θα είμαι πάντα το Κατερινάκι. Αλλά μόνο σ’αυτούς που αξίζουν να φτάσουν βαθιά μου. Είτε σαρκικά, είτε ψυχικά, είτε όπως στο διάολο το ονομάζει ο καθένας. Don’t Know Any Better, μόνο για μένα και για το Βασίλη το φίλο μου που γιόρταζε και του αρέσει αυτό το τραγούδι. Και εκεί που λέει “falling for you” μπορεί να μου ρχεται να δακρύσω, αλλά –ρε πούστη- δε θα το κάνω..
Αν έκανε κι ο πρίγκηπας κάτι καλό, ήταν να αγαπήσω τον εαυτό μου και να πιστέψω σε ό,τι μου έλεγε.. Ότι είμαι το καλύτερο πλάσμα που έχει γνωρίσει..
Δάκρυσα. Για πάρτη μου όμως. 32 δευτερόλεπτα το ρεφραίν που με ξυπνάει, το ρεφραίν που χτυπούσε το κινητό μου ως τώρα. Από το “τραγούδι μας”. Εγώ το έκανα δικό “μας”. “Σε λατρεύω” ρε μαλάκα, όπως μου το ‘λεγες εσύ. Σε λατρεύω. Κι ας μην υπάρξεις ποτέ.
…
Σκέφτομα αυτό που λένε όλοι οι “απέξω”, να γράψω βιβλίο, μια ιστορία. Τί να γράψω; Τι να πρωτογράψω; Όταν πονάς, δε σκέφτεσαι ότι οι άλλοι το βλέπουν σαν τέχνη αυτό που κάνεις. Δεν καταλαβαίνεις και δεν πιστεύεις ότι από αυτό θα μπορούσες να ζείς, να βγάζεις λεφτά. Ποιος τα γαμάει τα λεφτά; Πονάω. Κάτι που ήλπιζα πως υπάρχει, πέθανε. Τελείωσε. Και, γαμώτο, κλαίω για κάτι που δεν υπήρξε ποτέ. Αυτό είναι το χειρότερο.

Έπαιζε το Chasing Cars όταν του είπα ότι τον αγαπάω. Και μου είπε “ξέρεις πόσο σκεφτόμουν κι εγώ να σ’το πώ;” Ναι, πριγκηπάκο μου.. Ναι, ξανθέ μου πρίγκηπα, δε το είπες, όμως. Δε θα το έλεγες ποτέ. Ακόμα κι αν ήξερες ότι την επόμενη μέρα θα πέθαινα. Από τον εγωισμό σου, από τη μαγκιά σου, από όλα αυτά που μας κάνουν να μοιάζουμε και να διαφέρουμε, για να ταιριάζουμε, τώρα ξέρω ότι δε θα το έλεγες. Εγώ στα λόγια, εσύ στην πράξη. Έτσι θα είναι πάντα. Η Νεφέλη θα με βάζει να λέω και να κάνω ό,τι νιώθω και στο τέλος θα μένω μόνη.

Σ’ευχαριστώ γιατί ήταν όμορφο ό,τι έζησα.
Αλλά μην τολμήσεις να ξαναρθεις στ’όνειρό μου.
Απλά μην τολμήσεις γαμώτο..

29.12.07. Δεν λέω τι ώρα είναι.. Ξημερώματα.

Filed under My Thoughts |