no title

Κάτι φορές δε σε φτιάχνουν ούτε τα τραγούδια, ούτε οι μπύρες, ούτε οι φίλοι. Θες να μείνεις μόνος. Να μη ζήσεις τίποτα, να πατήσεις Pause και να υπάρξει ησυχία. Έτσι νιώθω τώρα. Θέλω να μιλήσω, να πω όσα σκέφτομαι, όμως είναι πολύ μακριά η αγαπημένη μου φαντασία από την πραγματικότητα. Πλησιάζω στο να ανοιχτώ επιτέλους και μετά χάνονται όλα. Χάνεται η ουσία, οι σκέψεις.. Γίνονται ανθρώπινες σχέσεις, εξάρτηση. Πιάνομαι από τους άλλους κι όταν φεύγουν, γκρεμίζομαι. Πάλι κολλάει το μυαλό.. Σκέφτομαι να αφεθώ και να κοιμηθώ, να ξεκουραστώ. Αφού έτσι κι αλλιώς, όλα αυτά είναι αποτέλεσμα όλων όσων έζησα τη μέρα που πέρασε και χρειάζομαι ηρεμία. Αλλά και στον ύπνο μου φοβάμαι για το τι θα με περιμένει. Σε ποιον ψεύτικο κόσμο θα μπω απόψε; Ποιος φανταστικός άντρας θα μου κάνει συντροφια; Και ως πότε θα ονειρεύομαι ότι έχω τον Τέλειο να με λατρεύει; Αφού το βλέπω, το ξέρω ότι δεν είναι έτσι, γιατί συνεχίζω να το σκέφτομαι; Ποτέ δεν πρόκειται να υπάρξει αυτό το πλάσμα.
. . .
Ξαπλώνω μπρούμυτα, που είναι το αγαπημένο μου για να κοιμηθώ και όπως κλείνω τα μάτια, θέλω να νιώσω μόνη. Δεν περιμένω χαζές εκπλήξεις πια.
. . .
Η επόμενη μέρα. 23 Δεκεμβρίου, 18:57. Ήρθε ο κύριος στον ύπνο μου. Τον φίλησα στο μάγουλο και μου είπε “φιλικό;”.. Άρχισα να χτυπιέμαι μέχρι που ξύπνησα και πέρασαν ώρες μέχρι να ηρεμήσω. Τέλεια μέρα, ζεστή. Ο ήλιος έλαμπε και τα μαλλιά μου ήταν αχτένιστα και μπερδεμένα. Φτιάχτηκα όπως όπως, δούλεψα λίγο κι ύστερα βγήκα βόλτα στο Ναύπλιο. Σα να μην έζησα τίποτα. Το μόνο που μου άρεσε ήταν το ηλιοβασίλεμα. Εκεί, ναι, ένιωσα όμορφα, αλλά κράτησε πόσο; 10 λεπτά; Όσο κρατάει. Μια μελαγχολία, μία ανάγκη να πεθάνω στα γέλια. Αυτό έχω. Θέλω να γελάσω. Όχι εις βάρος κάποιου, απλά να γελάσω.
Δε θα αντέξω να μείνω μόνη. Δε θα αντέξω ποτέ ξανά.

Filed under My Thoughts |