Lil Prince, where are you?
Είναι οι μέρες των δώρων. Κάποτε χαιρόμουν αν μου έπαιρναν οι γονείς μου κάτι για τα Χριστούγεννα. Τώρα χαίρομαι περισσότερο όταν δίνω εγώ δώρα στους άλλους. Περίεργο. Κι όμως μ’αρέσει να κάνω τους άλλους να χαμογελούν πρώτοι. Αυτό κάνει εμένα χαρούμενη. ‘Η όταν μου πειράζουν το κεφάλι και ανακατεύονται τα μαλλιά και με λένε χαζούλα. Τόσο πολύ χαίρομαι!..
Χάνομαι όμως πάλι.. Σκέφτομαι όσα έζησα τις τελευταίες μέρες. Τόσα πολλά συναισθήματα και εγώ πλέον τόσο άδεια. Τί κάνεις όταν δεν ξέρεις ΤΙ ΑΛΛΟ να κάνεις; Νιώθεις ότι τα έχεις δοκιμάσει όλα, να σώσεις και να σωθείς, και πάντα γίνεται όλο και πιο περίπλοκο. Δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Σα να πίνεις και να μην μπορείς να περπατήσεις. Να θες, αλλά να μην μπορείς, να μη σε αφήνει κάτι σαν ένστικτο. Γιατί ξέρεις μέσα σου ότι αν κάνεις ΕΝΑ βήμα, θα πέσεις. Και να συνεχίσεις να πίνεις και μετά να κοιμάσαι.
Και να έρχεται στον ύπνο σου ο πρίγκηπας που σε ταλαιπωρεί κανά μήνα και σε λέει “Καίτη” και σε έχει στην αγκαλιά του. Και πρόσωπο δεν έχει. Έχει μια μυρωδιά οικεία μόνο σε μένα. Ένα χρώμα στο δέρμα, που με καλεί κοντά του να το γευτώ. Κάθε επόμενη φορά είναι όλο και πιο καλός.
Δε το πιστεύω ότι έχω κάποιον στη σκέψη, στη φαντασία μου και ζω μαζί του ένα μεγάλο έρωτα ενώ κοιμάμαι..
22 Δεκεμβρίου και πλέον δεν μετράω τις μέρες. Δε θέλω να φύγω. Δε θέλω να φεύγω, δε φοβάμαι, δεν πονάω όπως παλιά.
..Κολλάω. Δεν ξέρω τί να γράψω. Στερεύω. Νιώθω σαν κάποιος να μου έχει ρουφήξει το μυαλό. Υπάρχουν σκέψεις που δε μπορώ να πω, δε μπορώ να γράψω. Μόνο πράξεις θα μπορούσα να τις κάνω. Ξαφνικά μετράνε οι πράξεις. Εκεί που μόνο έγραφα, κάτι κάνω. Κάνω μάλλον πολλά. Μετακινούμαι, ψάχνω, μιλάω, χαμογελάω, προκαλώ, περιμένω. Ζω. Κλείνω τα μάτια μου και συνειδητοποιώντας πόσο μόνη έμεινα, θυμάμαι τα λόγια των φίλων που έρχονται και φεύγουν να λένε “όποτε με χρειαστείς θα είμαι εδώ”. Όλα αυτά τα ψέματα, “πάρε τηλέφωνο να πάμε για καφέ”. Και το τηλέφωνο δεν απαντάει. Και σταματάς να περιμένεις, να ελπίζεις ότι θα χτυπήσει η πόρτα και θα μπει η πρώην κολλητή σου να σε αγκαλιάσει ή ότι θα χτυπήσει αυτό το ρημαδιακό τηλέφωνο. Και με τα μάτια κλειστά, περνάς το δεξί σου χέρι πίσω να πιάσει την πλάτη και το αριστερό να ακουμπήσει στο δεξί ώμο. Και έτσι κανεις αγκαλίτσα τη Νεφέλη. Και περιμένεις να κοιμηθεις, να ζήσεις λίγο τον πριγκηπάκο σου.
Leave a Reply